Ocena zewnętrznej stabilizacji hybrydowej w 68 przypadkach złamań i propozycja klasyfikacji konstrukcji hybrydowych
Po wytworzeniu się już pierwotnego kalusa osiowe mikroruchy segmentów stabilizowanego złamania stymulują dalsze tworzenie kostniny i gojenie kości (7-9). Z tego względu stosowane są techniki dynamizacji i destabilizacji. Stabilizatory dynamiczne mogą być stosowane zamiast liniowych elementów ramy. Umożliwiają one osiowe obciążanie kalusa bez sił skręcających i zginających, gdyż rama stabilizatora pozostaje ustalona w przeciwieństwie do teleskopowych cylindrów ślizgających się wzdłuż osi wzdłużnej. Destabilizację można wykonać poprzez usunięcie niektórych elementów ramy. Koncepcyjnie różni się to od dynamizacji, ponieważ wprowadza w kalus siły osiowe, skrętne i zginające, a nie wyłącznie siły osiowe, jak przy dynamizacji. W przypadku destabilizacji z ramą w konfiguracji I elementy liniowe usuwa się częściej niż kołowe, które stabilizują krótki segment jako jedyny trzymający go element, podczas gdy elementów liniowych może być więcej niż jeden i można je usuwać stopniowo. Co więcej, elementy kołowe zapewniają pewne mikroruchy na kalusie złamania, takie jak kompresja i dystrakcja, które są potencjalnie korzystne dla zrostu i skuteczniej przeciwdziałają siłom zginającym i skrętnym, negatywnie wpływającym na dojrzewanie kalusa (7, 8, 23) i z tego powodu zazwyczaj są one ostatnimi usuwanymi elementami stabilizatora. W tym badaniu elementy liniowe usuwano w 78% przypadków, w których wykonywano destabilizację. Można to przypisać faktowi, że 75% ram miało wyłącznie jeden pierścień i znacznie bardziej prawdopodobne było usunięcie elementu liniowego przed pierścieniem.
W celu zwiększenia sztywności osiowej ramy stosowano struktury rozporowe. Dodanie jednej lub dwóch giętkich stalowych belek połączonych z ramą specjalnie zaprojektowanymi hakami zapobiega sytuacji, w której łącze pomiędzy elementami [...]
lub posiadają wykupioną subskrypcję.
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
