Ocena zewnętrznej stabilizacji hybrydowej w 68 przypadkach złamań i propozycja klasyfikacji konstrukcji hybrydowych
Niewiele jak dotąd badań opisywało zastosowanie HSZ do proksymalnych złamań kończyn (5, 10, 12). W złamaniach kości udowej stosowano konfigurację IB z użyciem pierścieni 180° oraz grotowkrętów i drutów w obszarach z mniej wydatnymi partiami mięśniowymi (6), pomimo że w kości udowej nie ma naprawdę bezpiecznego kanału do wprowadzenia grotowkrętu. Złamania kości ramiennej leczono z konfiguracjami IA, IB, IC i IIIC. W większości przypadków stosowane były pierścienie 180° i 270° umieszczane bocznie, aby uniknąć kolidowania z prawidłowym funkcjonowaniem łokcia, w jednym przypadku zastosowano pierścień 360° i fleksja łokcia została częściowo ograniczona.
Złamania łopatki leczono, stosując konfigurację IA, z pierścieniem 180° umieszczanym bocznie i była to konfiguracja nadzwyczaj dobrze tolerowana przez pacjentów.
Fazowane elementy liniowe z wykorzystaniem sferycznych śrub i podkładek ułatwiają zrównane ustawienie złamania w różnych płaszczyznach oraz ułatwiają także korekty pooperacyjne w razie konieczności (6, 18-20). Wykazano, że sferyczne nakrętki i podkładki nie osłabiają konstrukcji ramy (19).
HSZ można łączyć z innymi technikami leczenia złamań. W tej serii przypadków techniką najczęściej stosowaną wraz ze stabilizatorem było zespolenie śródszpikowe w konfiguracji tie-in (5, 10).
Zastosowanie elementów radioprzeziernych umożliwiało lepszą ocenę RTG redukcji złamania i gojenia (21, 22). Historycznie rzecz biorąc, stosowanie stabilizatorów zewnętrznych utrudniało do tej pory radiograficzne kontrole pooperacyjne, szczególnie w przypadku stabilizatorów kołowych KSZ z uwagi na nakładanie się elementów stabilizatora na złamanie. Wymagane były wielokrotne ekspozycje w celu uniknięcia nakładania [...]
lub posiadają wykupioną subskrypcję.
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
