Ocena zewnętrznej stabilizacji hybrydowej w 68 przypadkach złamań i propozycja klasyfikacji konstrukcji hybrydowych

Dyskusja

Hybrydowa stabilizacja zewnętrzna jest ciągle nową techniką ortopedyczną (1, 5, 10 ,12). Do teraz nie zaproponowano jasnej definicji tego, co można uznać za stabilizator hybrydowy, ani systematycznej klasyfikacji stosowanych konstrukcji ramowych. Oceniając przypadki pod kątem włączenia ich do tego badania, autorzy musieli je prosto, ale i spójnie zdefiniować oraz sklasyfikować je w sposób jasny i powtarzalny, tak by powstała jednorodna do oceny grupa. Zastosowana w tym badaniu klasyfikacja jest rozwinięciem istniejącej i może być stosowana do struktur ramowych, które nie pasowały do poprzedniej klasyfikacji.

Wcześniejsze badania opisywały zastosowanie HSZ głównie w leczeniu złamań promieniowo-łokciowych oraz piszczelowych (5, 12), podczas gdy inne badania opisują ich zastosowanie w przypadkach złamań kości udowej lub ramiennej (10).

Przypadki uwzględnione w tym badaniu wykazały zastosowanie HSZ również do złamań łopatki. Tę technikę stabilizacji zaleca się często do złamań z krótkimi segmentami okołostawowymi (10, 12). W tej serii przypadków leczono szeroki wachlarz złamań, od prostych poprzecznych złamań trzonu kości po złamania wieloodłamowe i okołostawowe. Co ciekawe, czas gojenia i rezultat funkcjonalny oraz estetyczny nie różniły się istotnie dla złamań prostych i złożonych.

Konfiguracja I była najczęściej stosowaną strukturą przy złamaniach promieniowo-łokciowych oraz kości piszczelowej. Była ona najłatwiejsza do aplikacji, zapewniała dobrą stabilizację złamania i była dobrze tolerowana przez pacjenta. W złamaniach promieniowo-łokciowych najczęściej stosowano konfigurację IB, a konfigurację IA do złamań kości piszczelowej. Do złamań kości [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników, którzy są lekarzami weterynarii
lub posiadają wykupioną subskrypcję.

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas