Ocena zewnętrznej stabilizacji hybrydowej w 68 przypadkach złamań i propozycja klasyfikacji konstrukcji hybrydowych

W przypadku 39 (57%) złamań pojawiły się mniejsze powikłania, w tym pojawienie się wydzieliny surowiczej z kanałów grotowkrętów i drutów (n = 25), co w dwóch z tych przypadków doprowadziło do wydzieliny surowiczo-ropnej, obrzęku w dystalnej części kończyny (n = 5), krwotoku z kanałów grotowkrętów i drutów (n = 3); złamania śródoperacyjnego (n = 2); odleżyn uciskowych powodowanych przez ramę (n = 2); zaniku naciągu drutów (n = 2) i poluzowania się niektórych elementów stabilizatora (n = 2). Z tych 39 pacjentów u pięciu wystąpiły dwa mniejsze powikłania. W przypadku 12 (18%) złamań wystąpiły poważne powikłania, w tym: zapalenie szpiku kostnego (n = 4), deformacja kątowa wymagająca rewizji (n = 2), złamanie wtórne (n = 2), sekwestracja kości (n = 1), niestabilność ramy (n = 1), podwichnięcie łokcia (n = 1) i przykurcz mięśnia czworogłowego (n = 1). Nie było istotnych różnic co do czasu leczenia pomiędzy przypadkami z mniejszymi powikłaniami (P = 0,13) lub powikłaniami poważnymi (P = 0,39) a przypadkami bez powikłań.

Wyniki radiograficzne podczas usuwania ramy zostały ocenione jako doskonałe w 39 (57%) przypadkach, dobre w 25 (37%) i dostateczne w czterech (6%).

Rezultat funkcjonalny i estetyczny został oceniony jako doskonały w 46 (67%) przypadkach, dobry w 18 (27%), dostateczny w trzech (4%) i słaby w jednym. W jednym z przypadków wynik radiograficzny został oceniony jako dobry, lecz rezultat funkcjonalny uznano za słaby z uwagi na przykurcz mięśnia czworogłowego. Nie było istotnych [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników, którzy są lekarzami weterynarii
lub posiadają wykupioną subskrypcję.

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas