Ocena techniki dystrakcji za pomocą strzemion trakcyjnych
Dyskusja
Do badania wybrano kadawery psów ras średnich i dużych, gdyż są one częściej narażone na występowanie chorób ortopedycznych stawu ramiennego, takich jak osteochondritis dissecans, dysplazja epifizarna mnoga, nierozwinięte dodatkowe centrum kostnienia stawu ramiennego czy tendinopatia mięśnia dwugłowego ramienia (26). Niektóre techniki dystrakcji stawów są powszechnie stosowane w chirurgii ludzkiej w celu ułatwienia zabiegów artroskopowych, wyeliminowania konieczności udziału asystenta oraz zmniejszenia ryzyka urazów jatrogennych (6, 7, 11, 12). W medycynie weterynaryjnej stosowanie dystraktorów opisywano wcześniej głównie jako metodę repozycji złamań trzonów kości (28, 29). Inne doniesienia obejmują zastosowanie manipulacji dystrakcyjnych w artroskopii barku (30), stawu biodrowego (30) i kolana (3, 13).
Chociaż niniejsze badanie miało charakter eksperymentalny i przeprowadzono je na kadawerach, opisany dystraktor można sterylizować w autoklawie, a technikę tę można stosować aseptycznie w przypadkach klinicznych. W niniejszym badaniu dystrakcję przeprowadzono w ułożeniu bocznym w pozycji neutralnej (2). Takie ułożenie umożliwiało analizę ewentualnych zmian spowodowanych zabiegiem dystrakcji. Kąt łopatkowo-ramienny wykazał jedynie niewielki wzrost podczas stosowania dystrakcji, co było najbardziej widoczne przy obciążeniu 200 N.
Zmiany te wynikały z wyprostowania stawu spowodowanego dystrakcją. Natomiast na zdjęciach rentgenowskich wykonanych w celu oceny efektu śródstawowego wstrzyknięcia powietrza zaobserwowano zmniejszenie kąta łopatkowo-ramiennego, ale można to wyjaśnić zgięciem wykonanym tuż przed wstrzyknięciem, ponieważ, mimo że po zgięciu staw powrócił do poprzedniej pozycji, mogło zaistnieć zgięcie rezydualne.
Zastosowanie dystraktora opisanego w niniejszym raporcie spowodowało znaczny wzrost [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
