Kliniczne aplikacje pozaoperacyjnej trakcji szkieletowej u psów
Na podstawie niniejszej serii przypadków ustalono, że odstęp między urazem a interwencją chirurgiczną wydaje się mieć znaczący wpływ na czas trwania trakcji potrzebnej do redukcji, ale nie na maksymalne obciążenie trakcji. To ostatnie stwierdzenie nie jest może zbyt zaskakujące, gdyż maksymalne obciążenie żadnej z kończyn nigdy nie mogło przekroczyć 25 kg. Co więcej, obwód kończyny, który można uznać za orientacyjny wskaźnik odporności masy mięśniowej na redukcję złamania, nie był skorelowany ani z siłą, ani z czasem trwania trakcji. Na łatwość redukcji mogą mieć wpływ inne czynniki, takie jak stopień rozfragmentowania złamania. Zazwyczaj w przypadku złamań wieloodłamowych nastawienie kątowe jest główną kryterium oceny redukcji, a niewielki stopień skrócenia osiowego kości długiej nie jest uważany za problem kliniczny. Niezbędna byłaby dalsza ocena techniki, aby lepiej zdefiniować związane z tym czynniki. Nie ustalono szczegółowych kryteriów kwalifikacji przypadków. Co do zasady, każde złamanie można łatwiej zredukować, jeśli zostanie poddane trakcji, ponieważ trakcja przeciwdziała kurczeniu się i skracaniu mięśni. Z doświadczenia autorów wynika, że bardzo małe psy są trudniejsze do prawidłowego pozycjonowania niż psy duże. Złamania stawowe mogą być poddawane trakcji, ale opracowanie wytycznych i technik redukcji takich złamań wykraczało poza zakres przedstawionego tu studium.
Podsumowując, wyniki niniejszego badania sugerują, że prawidłowe ułożenie pacjenta i stosowanie trakcji szkieletowej są technikami łatwymi do opanowania i mogą one szybko stać się standardowymi procedurami. Chociaż czas wymagany do ustawienia stołu, pozycjonowania pacjenta i wykonania trakcji był nieco dłuższy, rekompensowała go skrócona faza osteosyntezy. W praktyce technika ta utrzymuje krawędzie [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
