Kliniczne aplikacje pozaoperacyjnej trakcji szkieletowej u psów
Dyskusja
W niniejszym badaniu stwierdzono, że manewrowanie trakcją szkieletową w celu redukcji złamania trzonu kości było dość proste, a śródoperacyjne przemieszczenia osiowe można było łatwo skorygować, przesuwając statyw trakcyjny, jak opisano uprzednio (7). Ten system stosowania trakcji szkieletowej do redukcji złamań cechuje pewna elastyczność, która jest związana z tkankami zwierzęcia oraz taśmami kotwiczącymi i pasami opozycyjnymi, co sprawia, że na początkowych etapach proces jest nieliniowy. Chociaż samo założenie taśm oporowych i pasków kotwiczących jest stosunkowo proste, ich zsuwanie się może być źródłem tych problemów (7) lub może powodować miejscowe urazy tkanek. Z drugiej strony trakcję z użyciem strzemienia trakcyjnego cechowała pomijalna elastyczność i nie powodowała ona żadnych kompresyjnych urazów tkanek miękkich. Z jednym wyjątkiem, dotyczącym kości ramiennej, uważa się za istotnie ważne, by wykorzystywać punkty oporowe opracowane w poprzednim studium na kadawerach (7) oraz by monitorować czas trwania i wielkość siły obciążenia w celu uniknięcia uszkodzenia tkanek. Ustalenia obecnego badania klinicznego sugerują, że taśmy oporowe mogą nie wystarczać do równoważenia trakcji szkieletowej przyłożonej do kości ramiennej, ponieważ nie zapobiegają one pociągnięciu całej łopatki w kierunku dystalnym. Chociaż siły trakcyjne (17-25 kg) stosowane w celu uzyskania redukcji złamań kości ramiennej były podobne do tych stosowanych dla innych kości, w dwóch przypadkach stwierdzono, że konieczne było umieszczenie strzemienia trakcyjnego na bliższym końcu kości ramiennej. Po zakończeniu niniejszego badania technika ta stała się standardową procedurą stosowania trakcji szkieletowej w złamaniach kości ramiennej w warunkach klinicznych.
Nadmierna [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
