Kliniczne aplikacje pozaoperacyjnej trakcji szkieletowej u psów

Uzyskanie pożądanej redukcji znacznie upraszczało zastosowanie implantów do osteosyntezy, ponieważ odłamy kostne pozostawały prawidłowo ustawione przez wymaganą ilość czasu. W szczególności można było wykonywać stabilizację wewnętrzną z ograniczoną liczbą kościotrzymaczy, co ułatwiało założenie płytki do osteosyntezy (ryc. 4). Często, przy złamaniach wieloodłamowych, odłamy znacznie przemieszczone względem osi kości po trakcji spontanicznie zmieniły swoje położenie, prawdopodobnie na skutek dośrodkowych sił ściskających wywieranych przez mięśnie poddane trakcji. Upraszczało to również wprowadzanie grotowkrętów zewnętrznego stabilizatora i w konsekwencji konstruowanie ramy (5) (ryc. 5). Strzemię trakcyjne ani też taśmy kotwiczące nie utrudniały procedury chirurgicznej. Przy trakcji przedramienia i kości piszczelowej paski kotwiczące zakładano dystalnie do złamania, wokół śródręcza lub śródstopia. Przy trakcji kości ramiennej i udowej strzemię wprowadzano w kłykieć, umożliwiając w ten sposób pełny dostęp chirurgiczny do samej kości (ryc. 1, 2, 4). Przy dwóch złamaniach kości ramiennej redukcję złamania dzięki trakcji uzyskano dopiero po wprowadzeniu drugiego drutu Kirschnera i strzemienia trakcyjnego w koniec bliższy kości ramiennej (ryc. 6). Przyjęto takie podejście, ponieważ początkowa próba trakcji kości ramiennej za pomocą pojedynczego strzemienia dystalnego powodowała znaczną dystalną translację łopatki, bez uzyskania zadowalającego ustawienia złamania kości ramiennej.

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas