Janusowe oblicza leków sedacyjnych w medycynie i weterynarii

Przeciwbólowe działanie alfa-2 agonistów dodawanych nadoponowo lub dordzeniowo u ludzi zostało dobrze udokumentowane w odniesieniu do klonidyny, a u zwierząt – ksylazyny. Dokanałowa podaż dexmedetomidyny wydłuża dwukrotnie czas trwania blokady motorycznej i sensorycznej leków miejscowo znieczulających i działa silniej niż podany dokanałowo fentanyl (43). Również ogólna podaż dexmedetomidyny nasila działanie dordzeniowo podawanych leków miejscowo znieczulających (44).

Dożylna podaż dexmedetomidyny (375 µg/m²) i medetomidyny (750 µg/m²) u psów wywoływała porównywalny czas oraz poziom sedacji i analgezji. Podaż domięśniowa (odpowiednio 500 µg/m² dex i 1000 µg/m² med) powodowała wyraźnie szybsze osiągnięcie efektów uspokojenia i analgezji po medetomidynie (45). U kotów podaż domięśniowa dexmedetomidyny (40 µg/kg) i medetomidyny (80 µg/kg m.c.) wywoływała sedację i analgezję w podobnym czasie, jakkolwiek średnie indeksy działania sedacyjnego i zniesienia bólu były wyższe po medetomidynie (46).

Początkowo levomedetomidynę (lewoskrętny izomer medetomidyny) uważano za całkowicie farmakologicznie nieczynny (20, 47), jednakże później stwierdzono, że w wysokich dawkach wykazuje łagodne działanie uspokajające i przeciwbólowe (37).

Bardziej szczegółowe badania wykazały dodatkowo, że przedłuża ona metabolizm wątrobowy niektórych leków anestetycznych, takich jak:

• ketamina (48),
• alfentanyl (49),
• heksobarbital (50).

Levomedetomidyna jest zdolna do wiązania się z alfa-1 receptorem adrenergicznym i może przez to wywoływać pewne działania antysedacyjne (51).

Obecność levomedetomidyny w racemicznej medetomidynie wpływa na farmakokinetykę i [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas