Choroby stawu łokciowego – cechy radiologiczne, znaleziska artroskopowe, osteotomie
Proksymalna, podwójnie skośna, dynamiczna osteotomia kości łokciowej
Wykonywana u pacjentów w wieku od 5-6 do 10-12 miesięcy, u których stwierdza się ewidentne objawy dysplazji stawów łokciowych.
Pacjenta pozycjonuje się na plecach, dostęp wykonuje się nieco proksymalnie od połowy długości kości łokciowej (obecnie bardziej prawidłowe byłoby nazywanie tej osteotomii pośrodkową zamiast proksymalną). Należy chronić kość promieniową za pomocą narzędzi, tj. dźwigni Hohmanna lub gazy. Cięcie powinno być poprowadzone pod kątem 30-40° do doogonowej krawędzi kości łokciowej oraz pod kątem 50° ze strony bocznej do przyśrodkowej.
Przeprowadzenie osteotomii skośnie pozwala na maksymalne wydłużenie czasu gojenia, który wynosi od 1 do 2 miesięcy (pełne przemodelowanie kości uzyskuje się po 4-8 miesiącach), oraz uniknięcie powikłań z uwagi na oparcie się fragmentów na sobie. Cel wykonania procedury jest taki sam jak przy dystalnej ostektomii (15).
Siły działające przy wyżej wymienionych procedurach:
- Przy pozytywnej inkongruencji siły wynikające z obciążania kończyny powodują zepchnięcie kości łokciowej na poziom powierzchni stawowej kości promieniowej.
- Przy negatywnej inkongruencji ten sam efekt zostanie uzyskany poprzez siłę ciągnącą pochodzącą z mięśnia trójgłowego, którego przyczep znajduje się na guzie łokciowym.
- Dodatkowo na poprawę dopasowania wpływ wywierają siły skręcające (ang. torsional forces) pochodzące z otaczających mięśni (14, 15).
[...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
