Nie taki pies groźny, czyli fakty i mity o psiej agresji
Cechy rasowe
Choć selekcja hodowlana mogła sprzyjać utrwaleniu pewnych predyspozycji behawioralnych, brak jest jednoznacznych dowodów na to, że rasa sama w sobie determinuje wyższy poziom agresji. Wyniki badań wskazują, że agresywność u psów jest cechą poligeniczną i wieloczynnikową, na którą wpływają m.in. wiek, płeć, poziom lęku, przebieg socjalizacji, warunki życia oraz indywidualne doświadczenia (10). Efekt rasy istnieje, jednak jego znaczenie jest stosunkowo niewielkie w porównaniu ze zmiennością wewnątrzrasową oraz wpływem środowiska (28, 29).
Co więcej, psy stereotypowo uznawane za „niebezpieczne” nie zawsze wykazują wyższy poziom agresji niż inne rasy czy mieszańce (30). W świetle aktualnych danych rasa nie powinna być traktowana jako jedyny ani dominujący czynnik ryzyka, lecz jako jeden z wielu elementów złożonej interakcji genetyki, środowiska i doświadczeń życiowych psa.
Selekcja hodowlana mogła wpływać na utrwalenie określonych zachowań łowieckich, jednak brak jest podstaw, by jednoznacznie stwierdzić, że sama przynależność do konkretnej rasy stanowi decydujący lub wyłączny czynnik ryzyka pogryzień. Człowiek od wieków modyfikował poszczególne etapy łańcucha predacyjnego zgodnie z przeznaczeniem użytkowym psów, co podkreśla zróżnicowaną intensywność ujawniania się poszczególnych elementów tego łańcucha u konkretnego psa (31). Jednocześnie należy pamiętać, że wiele współcześnie hodowanych ras powstało głównie w oparciu o kryteria eksterierowe, a nie o cechy użytkowe czy temperamentalne.
Dane epidemiologiczne dotyczące pogryzień obarczone są istotnymi ograniczeniami metodologicznymi. Psy często identyfikowane są na podstawie wyglądu zewnętrznego, a nie rzeczywistego pochodzenia, natomiast [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
