Fobie dźwiękowe u psów – etiologia i możliwości terapeutyczne

Objawy

Różne zwierzęta mogą prezentować różne oznaki fobii dźwiękowej:

• drżenie lub trzęsienie się,
• dyszenie,
• ślinienie się,
• rozszerzenie źrenic,
• nieustanne chodzenie tam i z powrotem, krążenie po domu,
• chowanie się,
• szukanie opiekuna,
• domaganie się ciągłej uwagi opiekuna,
• oddawanie moczu,
• defekacja,
• opróżnianie gruczołów okołoodbytowych,
• próby ucieczki i „wyłamania barier” (kopanie, skakanie przez okna lub przechodzenie przez drzwi), uciekanie (ryc. 1, 2),
• niejedzenie,
• żucie,
• niesłuchanie komend,
• wokalizowanie,
• zachowania obsesyjne, np. wylizywanie łap.

Właściciele psów, widząc zbliżone do powyższych efekty pozostawienia psa w domu, mogą mylnie podejrzewać go o lęk separacyjny. Wymienione objawy są bardzo podobne do tych, które obserwuje się u psów ze skrajnym lękiem przed samotnością.

Podstawowe aspekty postępowania w przypadku fobii dźwiękowej

Podstawowymi aspektami postępowania w przypadku fobii dźwiękowej są:

Unikanie wyzwalaczy strachu

Właściciele psów z fobią dźwiękową powinni unikać przewidywalnych sytuacji związanych z określonymi bodźcami dźwiękowymi. Zabieranie psów np. na pokaz fajerwerków w nadziei, że pies się przyzwyczai, może tylko nasilić problem.

Zmiany w środowisku

Wprowadzenie zmian w środowisku zwierzęcia ma na celu obniżenie u niego poziomu niepokoju poprzez:

• redukcję poziomu głośności i blokowanie awersyjnych dźwięków oraz
• obniżenie reaktywności zwierzęcia [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas