Antybiotykoterapia u świń – repetytorium. Charakterystyka pochodnych pleuromutyliny i tetracyklin

Walnemulina

Walnemulina w porównaniu z tiamuliną charakteryzuje się dwukrotnie większą aktywnością w odniesieniu do wrażliwych bakterii i trzydziestokrotnie większą w odniesieniu do mykoplazm Walnemulina wykazuje wysoką skuteczność przeciwko Mycoplasma spp., Brachyspira hyodysenteriae i Brachyspira pilosicoli. Nie jest skuteczna w zakażeniach wywołanych przez Enterobacteriaceae, np. Salmonella spp. czy Escherichia coli.

Związek ten szybko i niemal całkowicie wchłania się po podaniu doustnym. Jego biodostępność sięga 90%. Maksymalne stężenie w osoczu stwierdza się już po upływie 1-4 godzin od podania leku. Podobnie jak tiamulina, charakteryzuje się stosunkowo krótkim okresem biologicznego półtrwania w osoczu (1-3 godziny), dużą objętością dystrybucji i osiąga wysokie stężenia w tkankach, zwłaszcza w płucach i wątrobie. Metabolity wydalane są głównie z żółcią. Większość podanej dawki ulega wydaleniu w czasie około 3 dni od ostatniego podania.

Działania niepożądane i interakcje

Preparatów leczniczych zawierających walnemulinę nie powinno się podawać świniom ras duńskich i szwedzkich (Danish, Swedish landrace) oraz ich mieszańcom. Szczególnie wrażliwe są osobniki młode. U zwierząt tych ras po zastosowaniu leku mogą pojawić się objawy niepożądane, takie jak: gorączka, brak apetytu, w cięższych przypadkach zaburzenia koordynacji, ataksja, zaleganie, obrzęk i zaczerwienienie skóry w tylnych partiach ciała oraz obrzęk powiek. Śmiertelność w wyniku działań niepożądanych walnemuliny u tych ras nie przekracza 1%, ale może ulegać zwiększeniu w wyniku wtórnych infekcji. Objawy te występują zwykle u jednej trzeciej populacji leczonych świń. W [...]

Ten materiał dostępny jest dla zalogowanych użytkowników.

Załóż konto i dołącz do grona użytkowników naszego portalu!

Zaloguj się Zarejestruj się

Chcesz mieć dostęp do wszystkich materiałów na portalu?

Wybierz subskrypcję