Trzeszczka kopytowa – czego można się o niej dowiedzieć z obrazu rezonansu magnetycznego?
Zmiany obserwowane na części bliższej trzeszczki kopytowej najczęściej mają charakter zróżnicowanego stopnia nieregularności zarówno części korowej, która jednocześnie może wykazywać zmienną grubość, jak i śródkostnej. Dodatkowo zmiany są związane z formowaniem różnej wielkości entezofitów na przyczepie więzadła pobocznego trzeszczki kopytowej. Dystalna część trzeszczki kopytowej koresponduje z przyczepem więzadła nieparzystego trzeszczki kopytowej (IL), w którego strukturze pomiędzy pęczkami włókien przebiegają wcięcia maziowe stawu kopytowego. Ubytki części zbitej trzeszczki, nieregularności śródkostnej, w połączeniu ze zwapnieniami dochodzącymi do warstwy gąbczastej, traktowane są jako patologie o średnim stopniu nasilenia. Z kolei obecność entezofitów na przyczepie więzadła IL, z miejscową metaplazją kości, poszerzeniem przestrzeni międzybeleczkowych wypełnionych tkanką włóknistą oraz poszerzeniem wcięcia stawowego i wpochwień maziowych traktowane są jako patologia o zaawansowanym stopniu nasilenia (2).
Miejscowe lub uogólnione podwyższenie intensywności sygnału części gąbczastej trzeszczki kopytowej obserwowane było u 64% koni z grupy koni niewykazujących kulawizny (2). Z kolei zmiany, które były wiązane z kulawizną, to pogrubienie i nieregularność warstwy zbitej części dystalnej trzeszczki oraz obniżenie sygnału trzeszczki kopytowej we wszystkich sekwencjach będące konsekwencją mineralizacji kości (ryc. 3). Ubytki części zginaczowej zbitej trzeszczki i chrząstki włóknistej również były wiązane z kulawiznami. Uogólnione podwyższenie intensywności sygnału trzeszczki kopytowej wraz z obniżeniem jego intensywności w obrazach T1-zależnych określane jest mianem wzoru typu obrzęk kości, a histopatologicznie wiąże się z obecnością martwicy kości, włóknieniem, obrzękiem, krwawieniem i przebudową beleczek kostnych (10) (ryc. 3).
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
