Terapia nawadniająca i odżywianie parenteralne u koni

Przykłady płynoterapii

Wstrząs hipowolemiczny

U koni w przebiegu schorzeń morzyskowych bardzo często dochodzi do hipowolemii. Stan ten, ze względu na bezpośrednie zagrożenie życia, wymaga natychmiastowej interwencji lekarza weterynarii. W przypadku jednostek chorobowych, takich jak skręt jelit cienkich, skręt okrężnicy, colitis X czy w niedrożnościach porażennych jelit, często rozwija się wstrząs o charakterze mieszanym toksyczno-hipowolemicznym (6). Dokładne określenie fazy wstrząsu ma ogromne znaczenie prognostyczne. W pierwszym etapie organizm broni się poprzez wyrzut katecholamin, skutkujący kompensacyjnym skurczem naczyń obwodowych. Dzięki centralizacji krążenia możliwe jest wyrównanie ok. 20% deficytu objętości krwi. Kosztem niedokrwienia skóry (jej ciepłota spada), mięśni, nerek i jelit możliwe jest zachowanie prawidłowej perfuzji w obrębie serca, płuc i mózgu. Tętno pacjenta wzrasta do 50-70 uderzeń na minutę, oddechy – do 20--30. W drugiej fazie, w wyniku upośledzenia wydzielania amin katecholowych oraz braku reakcji naczyń na ich działanie, dochodzi do spadku ciśnienia żylnego i tętniczego krwi. Niedokrwione tkanki zaczynają produkować duże ilości kwasów pirogronowego i mlekowego, w przebiegu glikolizy beztlenowej. Tętno rośnie do 90-120, często jego liczba zmierzona na tętnicy szczękowej zewnętrznej jest mniejsza od liczby uderzeń serca, co jest objawem prognostycznie złym. Można wyróżnić jeszcze trzecią fazę wstrząsu hipowolemicznego, tzw. końcową nieodwracalną, która jest stanem przedagonalnym. Obserwujemy wtedy zimne poty, drżenia włókienkowe mięśni oraz sinicę błon śluzowych. Tętno na tym etapie jest niewyczuwalne, zaś do zgonu dochodzi przed upływem 3 godzin (5).

Najważniejszą kwestią w terapii szoku [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników, którzy są lekarzami weterynarii
lub posiadają wykupioną subskrypcję.

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas