Terapia nawadniająca i odżywianie parenteralne u koni

Wskazaniami do prowadzenia całkowitego odżywiania parenteralnego są stany, w których zwierzę nie ma możliwości samodzielnego przyjmowania pokarmu (ze względu na zaburzenia neurologiczne, niedrożność gardła lub przełyku, uraz i in.) lub w przypadku upośledzonego wchłaniania w jelitach (zaburzenia pasażu w jelitach cienkich, stany zapalne początkowych odcinków jelit, zapalenie błony śluzowej jelit cienkich i okrężnicy, silne biegunki, posocznica noworodków i in. schorzenia układu pokarmowego) (14). Konie po zabiegach na jelitach cienkich powinny być wspomagane częściowym odżywianiem parenteralnym (24). Także w przypadku zwierząt anorektycznych jest ono istotną częścią terapii. Ze względu na wysokie koszty całkowite odżywianie pozajelitowe w praktyce stosuje się głównie u źrebiąt, u których już w 24 godziny od początku choroby silnie zaznaczają się przemiany kataboliczne. Większość pacjentów w tej grupie to noworodki o dużym ryzyku rozwoju posocznicy, toteż niezwykle ważne jest szczególne przestrzeganie zasad aseptyki, dotyczące również czystości sporządzania roztworów (1). Jeżeli roztwór ma zawierać preparaty lipidowe, powinny być one dodane na końcu (8). Ekspozycja mieszaniny do odżywiania parenteralnego na światło powoduje utlenianie tłuszczów oraz rozpad aminokwasów i witamin. W związku z tym należy ją przechowywać w zaciemnionych pojemnikach.

Źrebię o masie 50 kg powinno dziennie otrzymać 10 g/kg dekstrozy, 1g/kg aminokwasów oraz 1g/kg lipidów w pierwszym dniu odżywiania parenteralnego, odpowiednio 12 g/kg, 3 g/kg i 2 g/kg drugiego dnia oraz trzeciego – 15 kg, 3 kg, 3 kg. W związku z ryzykiem wywołania hiperglikemii należy co 3-4 godziny monitorować stężenie glukozy we krwi, a przy wartościach dochodzących do 200 mg/dl [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników, którzy są lekarzami weterynarii
lub posiadają wykupioną subskrypcję.

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas