Przyczynowo w ochwacie, czyli nowe narzędzia farmakologiczne w walce z hiperinsulinemią
W ramach działalności EQUI BONO 11 koni wykazujących hiperinsulinemię poddano leczeniu z użyciem kanagliflozyny (tabletki 100 i 300 mg) w dawce początkowej 0,6 mg/kg m.c. co 24 godziny, a tylko u jednego zastosowano ertugliflozynę (tabletki 5 i 15 mg) w dawce początkowej 0,05 mg/kg m.c. co 24 godziny, co było podyktowane wyłącznie ceną preparatów i ich dostępnością w aptekach. U każdego pacjenta poddawanego leczeniu zalecono radykalne ograniczenie udziału cukrów prostych w diecie przy zachowanym stałym dostępie do siana i ruch wymuszony wyłącznie w granicach komfortu. U pierwszego leczonego przez autorkę artykułu konia, 7-letniej, otyłej klaczy rasy haflinger, której podawano ertugliflozynę, kontrolę przeprowadzono po miesiącu terapii. Poziom insuliny z 283 μU/ml spadł do 7,42 μU/ml. Kolejne, wykonywane co około miesiąc kontrole, wskazywały prawidłowy poziom hormonu, a koń z upływem czasu sukcesywnie tracił zbędne kilogramy i wracał do sprawności ruchowej. Dawkę leku zmniejszano stopniowo o 0,02 mg/kg m.c. przy każdej kontroli bez żadnych negatywnych następstw zdrowotnych. W przypadku pacjentów leczonych kanagliflozyną kontrolne stężenia insuliny oznaczono u ośmiu koni, gdyż właściciele pozostałych dwóch nie zgłosili się na powtórny pomiar (niemniej wiadomo, że ich stan kliniczny znacznie się poprawił). U pięciu osobników wyniki poziomu insuliny wróciły do normy po miesiącu od wprowadzenia leczenia, u trzech zanotowano poprawę stanu klinicznego, natomiast kontrolny poziom insuliny znajdował się wysoko ponad normą. Po prześledzeniu historii terapii i stosowania diety u tych koni stwierdzono, że najprawdopodobniej utrzymująca się hiperinsulinemia wynikała z błędów dietetycznych. Zwierzęta pracujące w szkółkach, dokarmiane przez klientów i turystów przysmakami, bez kontroli nad [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
