Przyczynek do poznania patogenezy niepłodności klaczy chorych na endometrozę
Omówienie wyników badań
Endometroza macicy klaczy jest stosunkowo często stwierdzaną chorobą, stąd też wynika ciągłe zainteresowanie przyczyną rozwoju tej choroby, jak i metodami skutecznej terapii. Wyrazem tego są liczne prace badawcze prowadzone w celu rozwiązania tego problemu. W publikacji Katilla i wsp. (3) dokonano przeglądu prac badawczych prowadzonych w ostatnim okresie czasu i dotyczących problemu endometrozy macicy klaczy. Natomiast nie spotkano w literaturze światowej informacji związanych z występowaniem pecoma oraz uszkodzeniami komórek sieci jajnika u klaczy chorych na endometrozę. Wyniki przedstawionych badań własnych uzupełniają tę lukę. Biorąc pod uwagę, że endometroza macicy jest jednym z narządów ulegającym uszkodzeniu w tym wielonarządowym syndromie chorobowym, można przyjąć, że zmiany patologiczne stwierdzone w jajnikach chorych klaczy rozwijają się pod wpływem działania tych samych czynników chorobotwórczych. Związek w patogenezie rozwoju zmian chorobowych w macicy, jajnikach i gruczole mlekowym potwierdzono w szczegółowych badaniach patomorfologicznych tych narządów krów mlecznych (1). Jak wspomniano we wprowadzeniu do pracy, w patogenezie adenomiozy/endometriozy kluczową rolę odgrywają pierwotnie występujące u chorych zwierząt i kobiet, do końca niesprecyzowane, zaburzenia w równowadze hormonalnej. W wyniku chorobotwórczej stymulacji komórek narządów zbudowanych z komórek „wrażliwych” na to działanie, czyli posiadających swoiste receptory dla tych hormonów, ma miejsce proces postępującego w czasie uszkodzenia metabolizmu, a zarazem i funkcji tych „wrażliwych” komórek. W przypadku hormonów płciowych stan zdrowia, a więc metabolizm i funkcja komórek macicy, jajników i gruczołu mlekowego, są w szczególny sposób zależne od fizjologicznych bodźców wysyłanych przez te hormony. Logicznym następstwem zaburzeń w tej [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
