Podstawowe zasady oceny badań laboratoryjnych stosowanych w diagnostyce zakażeń Mycoplasma spp. u bydła. Najczęstsze błędy przedlaboratoryjne i interpretacyjne
Pomimo w zasadzie w miarę stabilnego profilu cech biochemicznych dla mykoplazm izolowanych od bydła należy jednak pamiętać, że czasami niektóre z tych właściwości, np. charakterystyczne zabarwienie pożywki w przypadku wzrostu określonych ich gatunków w sprzyjających okolicznościach (np. silnie zanieczyszczony materiał), również inne drobnoustroje, np. niektóre grzyby, mogą też wywoływać zażółcenie i zmętnienie hodowli. Natomiast bezwzględnie niezmienną wspólną cechą wszystkich mykoplazm jest ich wzrost na podłożach stałych w postaci „sadzonego jajka”, mimo że wykorzystywane są w tym celu te same pożywki co do hodowli płynnej, wzbogacone jednak o agar, np. w postaci stałego podłoża Eatona czy tzw. Mycoplasma N (8, 9, 13). Zdarza się jednak, że i na tym etapie badań diagnostycznych można uchwycić pewne różnice w morfologii kolonii Mycoplasma spp. izolowanych od bydła. Niektóre z gatunków rosną bowiem w tych warunkach w nieco inny sposób, nieodbiegający jednak w zasadzie od jednolitego, pierwotnego wzorca określanego jako „sadzone jajko”.
Podobne różnice mogą być również widoczne w obrębie tego samego gatunku, a nawet szczepu (13). W celu poprawy procesu różnicowania mykoplazm dodatkowo w przypadku wyjątkowo słabo rosnących gatunków, takich jak M. dispar, stosowane są specjalne wybiórcze podłoża, mające na celu ograniczenie wzrostu innych bakterii z rodzaju Mycoplasma, a zwłaszcza tych uznanych za komensale układu oddechowego bydła (5). Ogólnie mykoplazmy bydlęce do skutecznego wzrostu wymagają obecności CO2, zwykle o stężeniu 5% oraz temperatury 37°C (8, 9, 11, 15, 18). Wzrost większości z nich widoczny jest zazwyczaj już między 3. a 5. dniem inkubacji. Nie [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
