Cicha groźba w oborze: wybrane choroby skóry bydła
Choroby wirusowe
Brodawczakowatość, czyli zakaźna choroba wirusowa skóry i błon śluzowych, jest schorzeniem występującym zarówno u ludzi, jak i zwierząt gospodarskich. U bydła, szczególnie młodego, stanowi stosunkowo częsty problem zdrowotny, który, mimo łagodnego przebiegu, może prowadzić do poważniejszych komplikacji. Za rozwój choroby odpowiadają bydlęce papilomawirusy (HPV), obecnie znanych jest sześć ich typów. Wirusy te dzielą się na dwie główne grupy – jedne wywołują zmiany skórne (tak zwane włókniakobrodawczaki), a inne prowadzą do powstawania brodawczaków także w obrębie błon śluzowych, zwłaszcza w przełyku. Najczęściej chorują cielęta i młode sztuki do drugiego roku życia. Do zakażenia dochodzi zwykle przez kontakt bezpośredni z chorymi zwierzętami lub pośrednio – przez zanieczyszczony sprzęt hodowlany. Szczególnie sprzyjające są warunki, w których skóra zwierząt narażona jest na mikrourazy (8, 16, 37).
Objawy choroby stają się widoczne kilka tygodni po zakażeniu. Na skórze pojawiają się narośla o kalafiorowatym kształcie, pokryte zrogowaciałym naskórkiem. Zmiany lokalizują się najczęściej w okolicach głowy, szyi, wymienia, brzucha oraz na kończynach. W większości przypadków choroba ma charakter samoograniczający – brodawki ustępują samoistnie w ciągu kilku miesięcy do roku. Wraz z ustąpieniem zmian rozwija się odporność, która może utrzymywać się przez kilka lat. Niekiedy jednak zmiany mogą przybierać znaczne rozmiary i utrudniać zwierzęciu poruszanie się lub pobieranie pokarmu. W takich [...]
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
