BVD2 – odporność krzyżowa między typami i podtypami, z czego może wynikać nieskuteczność szczepień

Struktura BVDV a przebieg zakażenia

Wirus wirusowej biegunki bydła (BVDV) należy do rodziny Flaviviridae, rodzaju Pestivirus. W ostatnich latach w oparciu o badania molekularne zaproponowano zmianę nazw gatunków w obrębie rodzaju Pestivirus, tak by zapewnić bardziej jednolity system nazewnictwa. Tym samym Międzynarodowy Komitet Taksonomii Wirusów (ICTV) aktualnie uznaje cztery osobne gatunki należące do rodzaju Pestivirus: BVDV-1, BVDV-2, wirus choroby granicznej (BDV) i wirus klasycznego pomoru świń (CSFV) (1).

Opisywane są kolejne, nowe gatunki wirusów rodzaju Pestivirus izolowanych od domowych i dzikich gatunków przeżuwaczy oraz od świń, np.: wirus „Giraffe”, „Pronghorn” lub „Bungowannah”, a także atypowych, jak: Th/04_KhonKaen, HoBi-like i CH-KaHo/cont. BVDV został podzielony na genotypy w oparciu o sekwencje regionu 5’ (5’ UTR) lub sekwencje białek N^pro, E2 lub NS3. Dla wirusa BVD wyróżnia się nadal dwa gatunki: BVDV1 i BVDV2, które są zróżnicowane zarówno na poziomie genetycznym, jak i antygenowym. W każdym z nich wyróżnia się podtypy, które są zróżnicowane na poziomie genu, a analiza sekwencji regionu 5’ UTR potwierdziła obecność 21 podgatunków dla podtypu 1 (BVDV1a do BVDV1u) i 4 dla podtypu BVDV2 (BVDV2a do BVDV2d).

Pod względem budowy BVDV to jednoniciowy wirus RNA, który koduje pojedynczą dużą otwartą ramkę odczytu (ORF). Wirus koduje dwanaście białek, w tym cztery strukturalne (C, Erns, E1 i E2) i osiem białek niestrukturalnych (N^pro, p7, NS2, NS3, NS4a, NS4b, NS5a i NS5b). Z punktu klinicznego białko E2 jest [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas