Babeszjoza bydła – realne zagrożenie dla zwierząt w Polsce

Skuteczność leczenia zależy przede wszystkim od momentu postawienia diagnozy i podjęcia terapii (11). Preparatami wykazującymi najwyższą skuteczność przeciwpierwotniaczą są imidokarb i diminazen (1, 11, 49). Przez wiele lat podstawowym lekiem stosowanym przy babeszjozie bydła był siarczan chinoronium (Quinoronium sulfate) (50). Lek wykazywał skuteczność wobec B. bovis, B. bigemina i B. divergens, cechował się jednak niskim indeksem terapeutycznym (52).

Diminazen stosowany w dawce 3-5 mg/kg m.c. w podaniu domięśniowym wykazuje największą skuteczność w zwalczaniu zakażeń B. bigemina, mniejszą wobec B. bovis i B. divergens (51), a dodatkowo działa profilaktycznie przez okres 2 (B. bovis) i 4 (B. bigemina) tygodni (1). Okres karencji na mięso i mleko jest stosunkowo krótki i wynosi odpowiednio 21 i 3 dni (52).

Dipropionian imidokarbu, jedyna substancja czynna stosowana w leczeniu babeszjozy dostępna na rynku polskim, wykazuje wysoką skuteczność wobec B. bovis, B. bigemina i B. divergens (51, 53, 54) i całkowicie eliminuje obecność pierwotniaków z krwioobiegu (11, 50). Działanie leku polega na uszkodzeniu jądra komórkowego pasożyta, powstawaniu wakuoli w jego cytoplazmie oraz hamowaniu syntezy DNA w komórkach pierwotniaka. Imidokarb uniemożliwia wnikanie inozytolu do zajętych erytrocytów, przez co ogranicza jego dostępność dla pierwotniaków, a także wpływa na poziom poliamin (11). Stosuje się go podskórnie lub domięśniowo, w dawce 1-3 mg/kg m.c. leczniczo lub w wyższej, 4-5 mg/kg m.c., profilaktycznie. Po podaniu imidokarbu mogą czasami wystąpić objawy niepożądane, tj.: ślinotok, kaszel, drżenia mięśniowe czy reakcja miejscowa (50), a ciężkie skutki uboczne wiążą się [...]

Ten materiał dostępny jest dla zalogowanych użytkowników.

Załóż konto i dołącz do grona użytkowników naszego portalu!

Zaloguj się Zarejestruj się

Chcesz mieć dostęp do wszystkich materiałów na portalu?

Wybierz subskrypcję