Babeszjoza bydła – realne zagrożenie dla zwierząt w Polsce
Patogeneza i objawy kliniczne
Uważa się, że pierwotniaki B. bovis są odpowiedzialne za najcięższy przebieg babeszjozy bydła. Zejścia śmiertelne dotyczą często osobników o hematokrycie wynoszącym 12% i więcej, podczas gdy przy zakażeniach B. bigemina do upadków dochodzi zazwyczaj dopiero wtedy, gdy wartość hematokrytu spada poniżej 10% (11).
Główną rolę w patogenezie choroby odgrywają nasilające się zaburzenia krzepnięcia, rozwój cytoadherencji oraz hipotensji (1). Dochodzi do zmiany struktury, a co za tym idzie – także właściwości zajętych krwinek czerwonych, zaś ich nagromadzenie w naczyniach włosowatych poszczególnych organów (głównie mózgu, płuc i nerek, w mniejszym stopniu wątroby) prowadzi do rozwoju objawów nerwowych, zaburzeń oddychania i niewydolności wielonarządowej (12-17).
Okres inkubacji choroby wynosi zazwyczaj 6-12 dni, przy czym objawy kliniczne pojawiają się 3-5 dni później (1). Wystąpienie ostrych objawów chorobowych jest zazwyczaj poprzedzone kilkudniową gorączką (ciepłota ciała sięgająca 41-42°C), której towarzyszą: braku apetytu, różnego stopnia niewydolność oddechowa, niechęć do ruchu (1, 12, 18). Następstwem rozpadu krwinek czerwonych jest bladość, a następnie zażółcenie błon śluzowych, a niekiedy także pojawienie się hemoglobinurii, jednak nie jest to częsty objaw (11, 18). W związku z sekwestracją erytrocytów w naczyniach włosowatych parazytemia utrzymuje się zazwyczaj na umiarkowanym poziomie (6). U ciężarnych samic może dochodzić do ronień, zaś u samców do przejściowego obniżenia płodności, trwającego od 6 do 8 tygodni (1).
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
