Zasady bezpiecznej pracy z promieniowaniem rentgenowskim

Promieniowanie rentgenowskie w praktyce weterynaryjnej

Do osób szczególnie narażonych na następstwa promieniowania należy personel kliniki weterynaryjnej – lekarz, technik czy praktykant. Otrzymują oni, powtarzane przez długi czas, niskie dawki promieniowania, co jest uważane za czynnik zwiększający ryzyko uszkodzenia komórek organizmu.

Wynikają z nich następujące obowiązkowe środki ochrony pracowników przed promieniowaniem:

• zastosowanie krótszego czasu napromieniowania,
• kolimacja wiązki,
• akustyczna sygnalizacja włączenia źródła promieniowania oraz wyzwalanej ekspozycji,
• świetlna sygnalizacja włączenia aparatu rentgenowskiego,
• stała osłona (np. szkło ochronne z ołowiu, drzwi z blachą ołowianą, barytobeton),
• odpowiednia wielkość pomieszczenia (większa odległość ścian od źródła promieniowania zmniejsza przyjętą dawkę rozproszoną),
• jak największa odległość personelu od źródła promieniowania,
• odpowiednie ulokowanie źródła promieniowania w pomieszczeniu: zapewnienie dostępu do pacjenta z co najmniej dwóch stron, odległość ogniska lampy od najbliższej ściany co najmniej 1,5 m,
• wykonywanie testów akceptacyjnych przy montażu aparatu RTG, specjalistycznych co 12 miesięcy oraz testów podstawowych urządzenia co miesiąc.

International Commission on Radiological Protection (ICRP) określiła maksymalną dawkę promieniowania przyjętego przez pracownika na 20 mSv w ciągu roku. Wartość ta została określona na [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas