Stres w pracy lekarzy weterynarii. Płeć psychologiczna a style radzenia sobie ze stresem

Mniej męskich mężczyzn

Ciekawym faktem wynikającym z przeprowadzonych badań, jest to, iż wśród mężczyzn lekarzy weterynarii o określonej płci psychologicznej 50% stanowią lekarze o męskiej płci psychologicznej i 50% – lekarze o kobiecej płci psychologicznej.

Dodatkowo z moich badań wynika, iż najmniej liczni w całej badanej grupie lekarzy weterynarii są osoby o męskiej płci psychologicznej.

Może to świadczyć o tym, że w obecnych czasach specyfika tego zawodu i wymagania społeczeństwa w stosunku do lekarza weterynarii uległy gruntownej zmianie. Niewątpliwie zmianie uległ też stosunek ludzi do zwierząt towarzyszących. Coraz więcej osób, nie tylko w dużych miastach, także w mniejszych miejscowościach i na wsiach, posiada zwierzęta towarzyszące: psy, koty i wiele innych. Często zwierzęta te są traktowane przez swoich właścicieli jako członkowie rodziny. Dlatego też właściciele pragną, aby ich zwierzaki miały jak najlepszą opiekę medyczną. Ludzie poszukują lekarza weterynarii, który nie tylko w sposób profesjonalny zajmie się ich pupilem, ale przede wszystkim takiego lekarza, do którego mają zaufanie. Pożądani są lekarze, którzy potrafią wysłuchać właściciela zwierzęcia, zrozumieć jego cierpienie, wczuć się w jego trudną sytuację i porozmawiać z nim. I właśnie te cechy są charakterystyczne dla osób o kobiecej płci psychologicznej.

Jak radzą sobie mężczyźni, a jak kobiety?

Odnośnie do związku pomiędzy płcią biologiczną a stylami radzenia sobie w sytuacjach stresowych można stwierdzić, że kobiety i mężczyźni lekarze weterynarii nie różnią się stylami radzenia sobie ze stresem w trudnych sytuacjach.

Zgodnie z istniejącymi stereotypami kobiety częściej wybierają styl skoncentrowany na emocjach, natomiast mężczyźni – styl skoncentrowany na zadaniu. Na podstawie przeprowadzonych badań nie zaobserwowano istotnych różnic między kobietami a mężczyznami. Okazuje się, że zarówno kobiety, jak i mężczyźni lekarze weterynarii radzą sobie bardzo efektywnie w sytuacjach stresowych, gdyż najchętniej stosują styl skoncentrowany na zadaniu. Innym rodzajem strategii jest styl polegający na unikaniu. Różnica rodzajowa istnieje wyłącznie odnośnie do wyboru czynności zastępczych. Otóż kobiety, które unikają rozwiązania danego problemu, najczęściej poszukują wtedy kontaktów towarzyskich, spotykają się, rozmawiają z innymi ludźmi, natomiast mężczyźni w tych trudnych sytuacjach unikają rozwiązania problemu poprzez angażowanie się w zajęcia, które sprawiają im przyjemność i pomagają zapomnieć o zaistniałej stresowej sytuacji.

Styl zadaniowy najbardziej skuteczny

Ciekawy jest także fakt, że lekarze weterynarii w sytuacjach stresowych najrzadziej stosują styl skoncentrowany na emocjach. Uzyskany wynik potwierdza przekonanie, że lekarze weterynarii preferują głównie styl skoncentrowany na zadaniu, czyli że w sposób aktywny starają się zmienić sytuację generującą stres. Dokonują tego poprzez poszukiwanie wsparcia w najbliższym otoczeniu bądź informacji, które umożliwią im uporanie się z problemem. Nie boją się podejmowania odpowiedzialności za rozwiązanie problemu.

Dużo mniej skuteczny jest styl skoncentrowany na emocjach. Lekarze weterynarii preferujący właśnie ten styl poszukują rozwiązań, które nie mają na celu zmiany trudnej sytuacji, a raczej zmniejszenie odczuwanego przez nich napięcia. Spędzają czas na rozmyślaniu nad swoim silnie negatywnym stanem emocjonalnym. Styl ten jest najmniej efektywny w kontekście funkcjonowania zawodowego lekarza weterynarii, ale jest też stosowany najrzadziej.

Styl unikający polega na niepodejmowaniu aktywnych metod radzenia sobie, unikaniu konfrontacji z problemem i myślenia o nim. Przejawia się to w czynnościach zastępczych, np. w śnie, objadaniu się lub w oddawaniu się kontaktom towarzyskim. Stosują go zarówno mężczyźni, jak i kobiety. Ci lekarze weterynarii działają w sytuacji stresu dużo mniej efektywnie od lekarzy preferujących styl skoncentrowany na zadaniu.