Znaczenie i diagnostyka BVDV. Cz. 1

Programy zwalczania

Programy zwalczania BVDV opierają się w głównej mierze na wykryciu i usunięciu trwale zakażonego osobnika ze stada oraz zapobieganiu wprowadzenia zwierząt PI do stada.

Dodatkowym środkiem bezpieczeństwa może być stosowanie szczepień. Gdy stado jest wolne od wirusa BVD, istotny jest monitoring w celu szybkiego wykrycia pojawienia się ewentualnych nowych zakażeń. Wiele krajów Unii Europejskiej prowadzi takie programy. Kraje skandynawskie z powodzeniem wyeliminowały BVDV około 10 lat po rozpoczęciu programów wykrywania tego wirusa i utrzymują status stad wolnych od BVDV. Programy te koncentrowały się głównie na wykrywaniu przeciwciał przeciwko BVDV w mleku zbiornikowym oraz badaniu surowicy zwierząt pod kątem wykrycia PI. W Szwajcarii i Niemczech, w celu wykrycia zwierząt PI, zastosowano system wykrywania antygenów BVDV we fragmentach uszu (22, 33, 34).

W Polsce również istnieje program zwalczania BVDV, który reguluje Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 4 sierpnia 2017 r. w sprawie wprowadzenia programu zwalczania zakaźnego zapalenia nosa i tchawicy/otrętu bydła oraz wirusowej biegunki bydła i choroby błon śluzowych w wybranych stadach bydła.

Dotychczasowa ocena stad bydła w Polsce wykazała istnienie zwierząt PI i zwierząt siejących wirusa BVDV do środowiska wg badań własnych, badań PIWet-PIB w Puławach ujętych w Rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1722) oraz badań Rypuły i wsp. (35). Obserwowane są również problemy z rozrodem zwierząt, a także nawracające biegunki zwierząt [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas