Zespół oddechowy bydła. Cz. II. Diagnostyka zespołu oddechowego bydła
Miejsce pobrania i rodzaj próbek
Próby do badań laboratoryjnych należy pobrać od zwierzęcia w pierwszych dniach choroby (tylko z objawami klinicznego zapalenia oskrzeli i płuc zdiagnozowanymi w oparciu o badanie kliniczne i ewentualną ultrasonografię klatki piersiowej), wcześniej nieleczonego antybiotykami i niewykazującego poważnych objawów ze strony układu oddechowego. W ostrej fazie choroby istnieje największe prawdopodobieństwo wykrycia pierwotnego czynnika chorobotwórczego, zarówno wirusowego, jak i bakteryjnego. Brak wcześniejszego leczenia sprawia, że wynik oceny wrażliwości na środki przeciwdrobnoustrojowe wyizolowanych bakterii jest wiarygodny i zwiększa szansę skutecznego leczenia. Unikanie próbkobrania od zwierząt z ciężką niewydolnością oddechową zmniejsza prawdopodobieństwo zaostrzenia choroby, a nawet upadków śmiertelnych wśród najciężej chorych zwierząt (6).
Wybór miejsca pobrania prób do badań laboratoryjnych ma kluczowe znaczenie w detekcji patogenów, a tym samym interpretacji wyników. Najczęściej w chorobach układu oddechowego materiałem do badań są:
- wymaz z nosa,
- wymaz głęboki z nosogardzieli (DNS – ang. deep nasopharyngeal swab),
- aspirat przeztchawiczy (TTA – ang. transient threshold abundance) lub płukanie przeztchawicze (TTW – ang. transtracheal wash),
- popłuczyny oskrzelowo-pęcherzykowe (BAL – ang. bronchoalveolar lavage).
Wymaz z nosa ma ograniczoną wartość w diagnostyce chorób zakaźnych ze względu na znaczne zanieczyszczenie okolicy drobnoustrojami środowiskowymi. Wymazy z nosogardzieli, choć mają nieco większą wartość diagnostyczną, nadal obciążone są znacznym odsetkiem (ponad 80%) bakterii oportunistycznych, znacznie komplikujących interpretację wyniku (5). Jednakże największą wadą metody DNS jest fakt, że materiał pozyskany do badań [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
