Zespół nieprzystosowania źrebięcia noworodka – diagnostyka i leczenie
Istotne jest utrzymanie właściwej wentylacji źrebięcia poprzez oddychanie wspomagane lub podanie kofeiny (dawka inicjująca: 10 mg/kg mc. PO, następnie 2,5 mg/kg mc. PO co 12 godzin) albo doksapramu (początkowo 4 mg/kg mc., następnie 1-3 mg/kg – zależnie od odpowiedzi na lek), jeżeli istnieje taka konieczność (13). W warunkach terenowych do kontroli ciśnienia parcjalnego tlenu we krwi przydatny wydaje się pulsoksymetr. Gdy ciśnienie parcjalne tlenu spada poniżej 50 mmHg, konieczne jest jego dostarczenie. Istnieją różne metody: podanie tlenu donosowo, za pomocą maski, cewników nosowo-gardłowych lub intubacja dotchawicza. Źrebięta najlepiej utrzymywać w pozycji mostkowej, gdyż ułatwia to oddychanie. Konieczne jest częste zmienianie pozycji zwierzęcia w celu uniknięcia odleżyn.
Kluczowe dla postępu terapii jest zapewnienie odpowiedniego poziomu energii, który spada w wyniku niepobierania przez źrebię pokarmu oraz drgawek. Jeśli zachowany jest odruch ssania, źrebię może być karmione z butelki mlekiem od klaczy-matki bądź preparatem mlekozastępczym (ryc. 2). W innym przypadku należy podawać źrebięciu sondą nosowo-żołądkową siarę oraz mleko (ryc. 3). Podaż siary w ciągu pierwszych 24 godzin życia jest kluczowa, gdyż brak biernego transferu immunoglobulin może prowadzić do sepsy. W razie braku możliwości pobrania siary od matki można posłużyć się siarą od innych klaczy, także wcześniej zamrożoną, oraz komercyjnymi preparatami zastępczymi. Wymagane jest częste podawanie niewielkich ilości pokarmu, dlatego bardzo dobrym wyjściem jest wszycie sondy, co uchroni źrebię przed stresem związanym z ponowną aplikacją.
W cięższych przypadkach objawów ze strony układu pokarmowego (ileus) stosuje się odżywianie parenteralne. [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
