Zastosowanie paromomycyny w metafilaktyce kryptosporydiozy cieląt

Zapobieganie i kontrola biegunki cieląt powinny opierać się na dobrym zrozumieniu złożoności choroby, takich jak: liczne patogeny, współzakażenia, czynniki środowiskowe oraz żywienie i zarządzanie w okresie wycielenia przed wystąpieniem epidemii. Aktualnie do grupy drobnoustrojów odpowiedzialnych za procesy chorobowe w obrębie jelit (drobnoustroje enteropatogenne) u cieląt zalicza się:

• rotawirus bydła (BRV), 
• koronawirus bydła (BCoV), 
• wirus wirusowej biegunki bydła (BVDV), 
• Salmonella (S.) enterica, 
• Escherichia (E.) coli, 
• Clostridium (C.) perfringens i Cryptosporidium (C.) parvum 
• oraz nowo pojawiające się patogeny jelitowe: bydlęcy torowirus (BToV) i kaliciwirusy, bydlęcy norowirus (BNoV) i nebowirus. 

W odniesieniu do części z nich mamy ustalone schematy postępowania, jednak w przypadku innych nie ma możliwości wprowadzenia szczepień zapobiegawczych i nie dysponujemy możliwością użycia powszechnie stosowanych chemioterapeutyków.

Do grupy „trudnych patogenów” należy Cryptosporidium parvum, który jest pierwotniakiem pasożytniczym. Zarażenie cieląt C. parvum może przebiegać bezobjawowo lub mieć przebieg ciężkiej biegunki z odwodnieniem. Istnieje około 24 gatunków Cryptosporidium, ale bydło ulega zarażeniu: C. parvum, C. bovis, C. ryanae i C. andersoni. C. parvum jest uważana za pierwotną przyczynę biegunki cieląt i jest potencjalnym odzwierzęcym czynnikiem chorobotwórczym. Szczegółowy opis dróg zarażenia, patomechanizmu, oporności opisany został na łamach „Weterynarii w Terenie” w [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas