Zakaźne zapalenie nosa i tchawicy bydła – co nowego?
Szczepienia
Pierwsze szczepionki przeciwko IBR powstały w celu zabezpieczenia zwierząt przed objawami klinicznymi (np. tradycyjne poliwalentne preparaty). Aktualnie stosowane są szczepionki markerowe, w których szczep szczepionkowy nie posiada glikoproteiny gE, co umożliwia rozróżnienie zwierząt szczepionych (gE negatywne/gB pozytywne) od zakażonych (gE pozytywne/gB pozytywne) (16).
W Europie oraz obu Amerykach obecna jest nowoczesna szczepionka zawierająca szczep posiadający nie tylko delecję genu glikoproteiny gE, ale i genu kinazy tymidynowej (tk) związanej z neurotropizmem i latencją. Ta dodatkowa delecja zwiększa bezpieczeństwo – ogranicza prawdopodobieństwo latencji i zjadliwość szczepu szczepionkowego (13).
Szczepionki markerowe pozwalają na stopniowe ograniczanie seroprewalencji. Udowodniono, że szczepienia w interwałach 6-miesięcznych umożliwiły kontrolę i eradykację IBR w kilku europejskich krajach (np. Niemcy, Czechy). Podobnie wykorzystano hiperimmuniazcję w zwalczaniu alfaherpeswirusów u innych zwierząt, przykładowo choroby Aujeszky’ego u świń. Aktualne badania dotyczące protokołów hiperimmunizacji wykazały skuteczność zarówno szczepionek inaktywowanych, jak i atenuowanych (w tym wypadku wyniki były lepsze) w ograniczaniu współczynnika reprodukcji oraz krążenia wirusa w szczepionych stadach (3, 10). Redukcja seroprewalencji (gE) przy wykorzystaniu hiperimmunizacji preparatami inaktywowanymi oraz atenuowanymi została potwierdzona również badaniami długoterminowymi (1). Wykazano skuteczność protokołu opartego na interwałach 6-miesięcznych w ograniczaniu krążenia wirusa w szczepionym stadzie.
Epidemiologia
IBR jest obecne w większości regionów świata z wyjątkiem kilku europejskich krajów. Kraje skandynawskie (Szwecja, Norwegia, Dania i Finlandia), Szwajcaria, Czechy, Austria i Niemcy oraz niektóre z [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
