Wyzwania diagnostyczne oraz trudności w kontrolowaniu zakażeń bydła wirusem BVD-MD
Specyfika zakażenia trwałego bydła wirusem BVD-MD, gdy wirus obecny jest we wszystkich wydalinach i wydzielinach ustrojowych, sprawia, że poszukiwane są nowe rodzaje próbek do diagnostyki tego zakażenia, zwłaszcza w aspekcie nieinwazyjnego i taniego pobierania materiału. Badania nad patogenezą zakażenia trwałego pozwoliły na identyfikację antygenu wirusa w komórkach naskórka (keratynocyty) zakażonych zwierząt (17). Podchodząc do zagadnienia praktycznie, połączono etap kolczykowania nowo narodzonych cieląt (który powinien być przeprowadzony do 7. dnia po porodzie) z jednoczesnym pobieraniem wycinka skóry ucha do badania. Uzyskano obiecujące wyniki z wykorzystaniem testu typu ELISA antygenowa, gdzie wszystkie próbki wycinków skóry ucha od osobników PI zostały zdiagnozowane jako dodatnie (22).
Przeciwciała matczyne (siarowe) u cieląt PI mogą zakłócać wyniki testów diagnostycznych, co może prowadzić do uzyskiwania wyników fałszywie ujemnych (osobniki PI są diagnozowane jako niezakażone). Zjawisko to znane jest jako „siarowa luka diagnostyczna”. Aby ocenić wpływ przeciwciał siarowych na wykrywalność wirusa, zbadano wycinki skóry ucha oraz krew od 11 osobników PI. Próbki pobierano przed podaniem siary oraz do 5 tygodni później. Po podaniu siary wszystkie próbki krwi były ujemne na obecność wirusa 1. oraz 2. dnia po porodzie. W 4. dniu uzyskano wyniki dodatnie dla 4 próbek, choć dla pozostałych siedmiu cieląt wyniki były nadal ujemne. Dopiero w 35. dniu od podania siary dla wszystkich próbek krwi uzyskano wyniki dodatnie. Natomiast dla wszystkich próbek wycinków skóry ucha, bez względu na dzień pobrania, uzyskano wyniki wysoko dodatnie i nie zaobserwowano hamującego wpływu przeciwciał siarowych na wykrywalność antygenu wirusa.
[...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
