Wybuch IBR w naiwnych stadach bydła mlecznego. Studium przypadków
W wyniku kontaktu z wirusem zwierzę pozostaje zakażone latentnie – trwale. Latencja wirusa to zdolność przetrwania patogenu wewnątrz komórki gospodarza w formie uśpionej. Jest to faza występująca w cyklu życiowym pewnych wirusów, kiedy po pierwotnej infekcji kończy się namnażanie. Jednak genom patogenu nie zostaje w pełni usunięty. W przypadku reaktywacji skutkuje to masywnym wysiewaniem wirusa bez konieczności ponownego zakażenia nowym szczepem. Wirus może pozostawać w organizmie nosiciela przez nieokreślony czas.
Podobnie jak inne herpeswirusy, BHV-1 powoduje dożywotnią latentną infekcję i sporadyczne siewstwo wirusa, które może towarzyszyć każdemu spadkowi odporności, będącemu wynikiem: stresu, transportu, porodu, nadmiernego zagęszczenia czy też stosowania leków sterydowych. Reaktywacja u nosicieli jest najczęstszym źródłem infekcji w stadzie. Zjawisko latencji jest konsekwencją neurotropizmu, czyli zdolności wirusa do infekowania (penetracji) komórek nerwowych. Umożliwia to unikanie odpowiedzi immunologicznej, która jest związana głównie z układem krwionośnym.
Latencja wirusów terenowych jest zjawiskiem niezwykle istotnym epidemiologicznie, ponieważ jest to główny mechanizm przedostawania się nowych szczepów do stada.
Po pierwotnym zakażeniu wirus wydalany jest do środowiska przez 5-17 dni. W stadach naiwnych w przypadku BHV-1 współczynnik reprodukcji (Ro) wynosi 3,2-7. Oznacza to, że naiwne zwierzę, które zostanie zakażone, może zarażać od 3 do 7 zwierząt w stadzie.
Rozpoznanie choroby ustalone może zostać w oparciu o metody diagnostyki laboratoryjnej – badanie obecności antygenu wirusa w teście ELISA lub PCR oraz wykazanie obecności przeciwciał w surowicy, a [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
