Strategie kontroli gruźlicy bydła
Ryzyko transmisji prątków należących do kompleksu MTBC pomiędzy zwierzętami gospodarskimi i dzikimi
Kontrola transmisji prątków kompleksu MTBC pomiędzy zwierzętami gospodarskimi i dzikimi jest ważnym elementem w zwalczaniu gruźlicy bydlęcej. Pomimo że Mycobacterium bovis zakaża przede wszystkim bydło, wiele innych gatunków zwierząt może również zostać zakażonych zarówno M. bovis, jak i pozostałymi prątkami z grupy MTBC, m.in. M. caprae. Z kolei dzikie zwierzęta również mogą być źródłem zakażenia dla bydła i innych zwierząt gospodarskich. Tego rodzaju transmisja może następować przez bezpośredni kontakt lub w sposób pośredni poprzez użytkowanie tych samych miejsc wypasu. Wolno żyjące zwierzęta mogą pełnić rolę rezerwuarów M. bovis (oraz innych gatunków MTBC), co stanowi istotne ryzyko zakażenia zwierząt gospodarskich tych patogenem. W literaturze opisano, że w Wielkiej Brytanii i Irlandii rezerwuarem zakażenia gruźlicą są borsuki, w Hiszpanii – dziki, w Republice Południowej Afryki – bawoły afrykańskie, w Nowej Zelandii – oposy ogonowe, z kolei w USA – jelenie wirginijskie (2). We wcześniejszych latach najbardziej powszechną metodą zmniejszenia ryzyka transmisji tej choroby ze zwierząt dzikich był ich odstrzał. Jednak w obecnych czasach ta metoda budzi coraz większe kontrowersje w kontekście wpływu na środowisko naturalne, ponadto okazała się ona niewystarczająco efektywna. W ostatnich latach prowadzone były badania naukowe dokumentujące wpływ szczepionki BCG na różne gatunki zwierząt wolnożyjących. Niektóre kraje, takie jak Wielka Brytania i Irlandia, wdrożyły szczepienia borsuków jako element kontroli rozprzestrzeniania się gruźlicy.
Zmniejszenie ryzyka transmisji choroby jako zoonozy
[...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
