Strategie kontroli gruźlicy bydła

Prowadzenie programów monitoringowych

Prowadzenie programów monitoringowych ma na celu wykrywanie zakażeń gatunkami MTBC u bydła, z uwzględnieniem poszczególnych stad i regionów, w których wystąpiły ogniska choroby. Programy te są realizowane zarówno poprzez badania przesiewowe przyżyciowe, jak i pośmiertne.

1. Do testów przyżyciowych należą:
   
   • skórny test tuberkulinowy (TST, ang. tuberculin skin test),
   • test gamma-interferonowy.

2. Badania pośmiertne wykonują pracownicy inspekcji podczas uboju.

Pojedynczy śródskórny test tuberkulinowy (SITT, ang. single intradermal tuberculin test) oraz porównawczy śródskórny test tuberkulinowy (CITT, ang. comparative intradermal tuberculin test) wykonywane są w okolicy szyi lub fałdu ogonowego. Czułość tych testów waha się od 52% do 100%, a swoistość – od 55% do 99%, w zależności od różnych czynników, takich jak np. zastosowane kryteria ich interpretacji. Stosowanie skórnych testów tuberkulinowych nie jest kosztowne, ale wymaga przeszkolonego personelu oraz co najmniej dwóch wizyt lekarza weterynarii w gospodarstwie. Warto zaznaczyć, że zbyt częste powtarzanie badania w krótkich odstępach czasu może prowadzić do odczulenia zwierzęcia, co może skutkować uzyskaniem wyniku fałszywie ujemnego. Ponadto testy te nie mogą być stosowane u zwierząt zaszczepionych, ponieważ można uzyskać w takim przypadku fałszywie dodatnie wyniki z powodu reakcji krzyżowej ze szczepionką Bacillus Calmette-Guerin (BCG). Jednak w Polsce nie stanowi to problemu, ponieważ nie [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas