Szczepienia jako wspólna strategia kontroli w rozprzestrzenianiu się chorób zakaźnych ludzi i zwierząt
Kolejnym etapem poprawy skuteczności szczepionki było zastosowanie zamiast wodnego, adjuwantu olejowego, który stymulował dłużej utrzymującą się odporność. W połowie roku 1990 wykazano udział białka NSPs w mechanizmie odporności na szczepienie oraz możliwość różnicowania serologicznego zwierząt zakażonych i szczepionych. Zaowocowało to wprowadzeniem systemu DIVA (Differentiating Infected from Vaccinated Animals), dzięki któremu przez usunięcie proteiny NSPs można było zróżnicować szczep szczepionkowy od terenowego. Dalej idący postęp pozwolił również na udoskonalenie procesu oczyszczania i usunięcie ze szczepionki heterologicznych białek odpowiedzialnych za reakcję uczuleniową u immunizowanych zwierząt. Pozwoliło to zwiększyć stopień koncentracji wirusa nawet 1000-krotnie.
Tak wysokie stężenie wirusa można było mrozić i przechowywać w bankach szczepionkowych, a co więcej w krótkim czasie otrzymywać ilość aktualnego szczepu terenowego wystarczającą do produkcji bardzo dużej ilości szczepionek. Takie przygotowanie na nagłe przypadki zachorowań znacznie poprawiło dotychczasowy potencjał możliwy do wykorzystania w zwalczaniu ognisk pryszczycy. Z jednej strony zapewnienie dostępności preparatu, a z drugiej – strategia podjętych działań pozwalają na uzyskanie sukcesu. France Joubert opisał cztery fazy rozwoju strategii szczepień opartej na doświadczeniach zwalczania pryszczycy w różnych krajach świata:
1. Faza inicjacyjna
Charakteryzuje się brakiem planów o zasięgu krajowym bądź nawet regionalnym, co jest związane z brakiem funduszy na ten cel. Bardzo często dochodzą do tego: ignorancja zagrożenia przez ludność, samowolne prowadzenie szczepień przez gospodarzy, a tym samym wątpliwa jakość uzyskiwanej odporności poszczepiennej. Metoda ta okazała się zaskakująco droga, gdyż inwestycja w żaden sposób [...]
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
