Szczepienia jako wspólna strategia kontroli w rozprzestrzenianiu się chorób zakaźnych ludzi i zwierząt
Powyższe instrukcje okazały się skuteczne i doprowadziły do eliminacji tej choroby z kontynentu europejskiego. Można zatem uznać, że księgosusz przyczynił się do zmiany medycznego toku rozumowania, który skłaniał się bardziej ku przeciwdziałaniu wystąpieniu choroby zakaźnej. Współcześni jemu nie podzielali jednak jego punktu widzenia. Bernardino Ramazzini (1633-1714) był przekonany, że księgosusz jest chorobą podobną do ospy prawdziwej i mógłby być kontrolowany przez „homologiczną inokulację”. Te przekonania doprowadziły jednak do serii nieudanych prób szczepień, ale już wtedy wyraźnie opowiadano się za „inokulacją” na obszarach występowania zakażeń tym wirusem, choć z drugiej strony istniało ryzyko, że w ten sposób choroba rozprzestrzeni się szybciej.
Mimo to metoda immunizacji przy użyciu surowicy pochodzącej od zwierząt ozdrowieńców była powszechnie stosowana do lat 30. ubiegłego wieku. Opracowanie przez J.T. Edwards w latach 20. szczepionki uzyskanej przez pasażowanie (600 pasaży) wirusa pomoru bydła na kozach doprowadziło do redukcji zakaźności patogenu, co stanowiło początki opracowania techniki nazywanej dziś powszechnie atenuacją. Tak zmodyfikowany wirus pozwalał na osiągnięcie odporności na całe życie. Ten moment uznawany jest za punkt zwrotny na drodze nad kontrolą księgosuszu w populacji bydła. Jednak dopiero międzynarodowe połączenie strategii kontroli i eliminacji wirusa księgosuszu pozwoliło na jego całkowitą eradykację.
Światowa Organizacja Zdrowia Zwierząt (OIE) wspólnie z Organizacją Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) oraz Międzynarodową Agencją Energii Atomowej (IAEA), przy późniejszej pomocy Interafrykańskiego Biura ds. Zasobów Zwierzęcych (AU-IBAR), opracowała Światowy Program Eliminacji Księgosuszu (GREP). Wdrożenie programu wymagało wkładu także innych [...]
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
