Jak osiągać efektywność terapii lekami podawanymi w wodzie do picia? Część III – czynniki ryzyka powstania biofilmu, negatywne skutki jego rozwoju w systemie pojenia oraz jak temu zapobiegać
Zapobieganie rozwojowi biofilmu
Najważniejszym elementem zapobiegania rozwojowi biofilmu jest stały monitoring jakości wody i sprawności systemu pojenia. Przydatnym rozwiązaniem może być opracowanie rutynowego protokołu mycia i dezynfekcji systemu po każdym podaniu preparatu w wodzie lub w ustalonych punktach czasowych. Na rynku znajduje się wiele produktów do mycia i dezynfekcji. Przed użyciem jakiegokolwiek środka należy skonsultować się z dystrybutorem, aby zastosować go w prawidłowy sposób i w odpowiedniej dawce. Niezwykle ważne jest również stosowanie preparatów niezawierających laktozy.
Podsumowanie
Biofilm to jedno z większych wyzwań w osiągnięciu skutecznej terapii lekami podawanymi w wodzie. Jest to śluzowata substancja formowana przez bakterie na wewnętrznych powierzchniach rurociągu w systemie pojenia. Prowadzi do zatykania się smoczków, a w konsekwencji do nieskutecznej terapii wdrożonej przez lekarza weterynarii, gdyż zwierzęta wraz ze zmniejszonym spożyciem wody otrzymują zbyt niskie dawki leku. Poza tym jest potencjalnym rezerwuarem patogenów. Ryzyko rozwoju bakterii i formowania biofilmu jest bezpośrednio związane z jakością wody, konstrukcją systemu pojenia oraz produktami podawanymi w wodzie do picia. Należy unikać podawania leków zawierających laktozę, ponieważ jest ona źródłem energii dla bakterii. Środki na bazie nadtlenku wodoru (H2O2) są zalecanym rozwiązaniem w przypadku zwalczania biofilmu w systemie pojenia. Wdrożenie rutynowego protokołu mycia i dezynfekcji może przyczynić się do zminimalizowania ryzyka rozwoju biofilmu.
Większość działań, które zapobiegają pojawieniu się tego problemu, leży w gestii właściciela fermy. Należy jednak pamiętać, [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
