Infekcja śródmaciczna u cieląt martwo urodzonych w fermach południowo-zachodniej Polski
Podsumowanie
Badania przeprowadzone w Polsce wskazują, że mniej więcej u co piątego martwo urodzonego cielęcia wykrywalna jest infekcja śródmaciczna. Nie oznacza to, że u wszystkich cieląt infekcja spowodowała śmierć, ale jej przejście/obecność w znacznym stopniu mogła osłabić żywotność cieląt i w ten sposób przyczynić się do jego śmierci. Statystycznie krótsza długość ciąży również wskazuje na to, że infekcja miała negatywny wpływ na przeżywalność cieląt. Odsetek cieląt ze stwierdzoną infekcją jest znacznie wyższy niż w przypadku innych opublikowanych badań. Różnica najprawdopodobniej wynika z metodologii badań, gdzie w większości publikowanych prac materiał do diagnozowania infekcji pobiera się tylko z przypadków podejrzanych, a nie ze wszystkich cieląt, jak to było w badaniach przeprowadzonych przez nasz Zespół. Wskazuje to na fakt, że w większości prac liczba cieląt martwo urodzonych z infekcją śródmaciczną podawana powszechnie w literaturze jest niedoszacowana.
Oprócz metod bezpośredniego, swoistego wykrywania infekcji, istnieją też sposoby pośredniego potwierdzenia wysokiego prawdopodobieństwa takiej sytuacji. W badaniach prowadzonych na cielętach martwo urodzonych w Irlandii (12) podwyższone stężenie u cieląt martwo urodzonych immunoglobulin klasy M (IgM) oraz surowiczego amyloidu A (SAA) częściej stwierdzano u cieląt padłych z powodu ostrych infekcji bakteryjnych od padłych z innych przyczyn.
We wcześniejszych, porównawczych badaniach własnych, na ograniczonej liczbie cieląt martwo urodzonych i żywotnych stwierdzono, że stężenie immunoglobulin (klasy IgG1 i IgM) przekraczało we wszystkich przypadkach śmiertelnych 0,5 g/L. Z kolei u cieląt żywotnych wahało się od wartości niewykrywalnych [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
