Nowe parwowirusy świń – znaczenie dla zdrowia trzody chlewnej
Szczepienia
Brak lub minimalna wykrywalność klasycznego PPV1 w próbkach, opisywana w wynikach badań, świadczy o dobrej skuteczności szczepień przeciw temu wirusowi (10, 15, 29). Z drugiej strony – częste stwierdzenia nowych parwowirusów można uznać za dowód braku odporności krzyżowej między PPV1 i pozostałymi parwowirusami (29).
W ostatnich latach opisano również nowe odkrycia dotyczące klasycznego PPV1. Między innymi w surowicy świń szczepionych przeciw PPV1 stwierdzono niski poziom przeciwciał neutralizujących nowo odkrytego zjadliwego szczepu tego wirusa – PPV-27a (30, 31). Po raz pierwszy został on wyizolowany w Niemczech w 2001 roku, a analiza filogenetyczna sekwencji DNA kodujących białka kapsydu wirusa VP1/VP2 wykazała jego stosunkowo niskie pokrewieństwo genetyczne ze szczepem szczepionkowym (PPV-NADL-2), w efekcie czego zaproponowano wyodrębnienie dwóch genotypów wirusa (32). Po eksperymentalnym zakażeniu loch nowo odkrytym wirusem śmiertelność płodów sięgała aż 85%, podczas gdy pozostałe szczepy PPV1, takie jak: PPV-NADL-2, PPV-IDT czy PPV-143a, powodowały znacznie mniejszą śmiertelność wynoszącą 5-18% (30). Co ciekawe, na Węgrzech zanotowano obecność szczepu podobnego do PPV-27a u dzików oraz świń pochodzących z tego samego rejonu kraju (33).
Obecnie dostępne szczepionki, choć nie indukują wysokich mian przeciwciał neutralizujących PPV-27a, to chronią świnie przed objawami parwowirozy po zakażeniu tym szczepem (31). Szczepionki oparte na genotypie 1 nie są w stanie wyeliminować genotypu 2 wirusa ze stada, ponieważ nie chronią przed zakażeniem i sianiem zjadliwego szczepu wirusa. Dotyczy to również doświadczalnych szczepionek zawierających inaktywowany szczep PPV-27a (34).
[...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
