Nowe parwowirusy świń w Polsce i na świecie

Wirusy – opis, występowanie

Parwowirus świń 1 (PPV1)

Parwowirus świń (obecnie określany jako PPV1) został po raz pierwszy wyizolowany w 1964 roku w Niemczech z pierwotnej hodowli komórek świńskich stosowanej do namnażania wirusa klasycznego pomoru świń (Classical Swine Fever Virus, CSFV) (8). Następnie w 1968 roku wirusa wykryto u loch w Niemczech (9). Kolejne badania pokazały, że wirus ten powszechnie występuje na całym świecie (10, 11, 12). Jest to jedyny z parwowirusów świń o potwierdzonej chorobotwórczości. Objawy zakażenia u prośnych samic to nieregularna ruja na skutek zamierania zarodków, mumifikacji płodów, rodzenia się martwych lub mało żywotnych prosiąt.

Pierwsze eksperymentalne szczepionki przeciw PPV1 opracowali Joo i Johnson w 1977 roku oraz Mengeling i in. w 1979 roku (13, 14). W 1999 roku opracowano szczepionkę przeciw parwowirusowi świń w połączeniu z różycą (15). Obecnie na rynku w Polsce dostępnych jest wiele szczepionek inaktywowanych przeciw parwowirozie. Profilaktyka swoista polega na szczepieniu loch, loszek i knurów dwukrotnie w odstępie 3 tygodni, tak, aby drugie szczepienie odbywało się 2 tygodnie przed kryciem bądź inseminacją. Następnie stosuje się dawkę przypominającą w każdym cyklu co najmniej tydzień przed kryciem bądź inseminacją (16). Dzięki powszechnie stosowanej profilaktyce swoistej problemy w rozrodzie związane z PPV1 zostały w znacznym stopniu wyeliminowane.

Do wykrywania zakażeń PPV1 można zastosować m.in. izolację wirusa z tkanek zmumifikowanych płodów, test immunofluorescencji w materiale z płuc oraz [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas