Mykoplazmowe zapalenia gruczołu mlekowego u krów
Zwalczanie
Leczenie zapaleń gruczołu mlekowego u krów wywołanych przez mykoplazmy jest zwykle długotrwałe, a postępowanie to okazuje się często nieskuteczne i w konsekwencji zakażone zwierzę nadal pozostaje siewcą bakterii do środowiska. Dlatego podstawową zasadą wyeliminowania mykoplazm ze stada jest odseparowanie zwierząt chorych od zdrowych, a z konieczności nawet ich brakowanie oraz bezwzględne przestrzeganie zasad bioasekuracji i higieny. Szczególnie ważna jest zwłaszcza higiena pozyskiwania mleka, na tym etapie dochodzi bowiem do częstych zakażeń mykoplazmowych gruczołu mlekowego przez kanał strzykowy, zwłaszcza gdy pozostaje on otwarty przez pewien czas po udoju. Do zalecanych najczęściej metod higieny zaliczamy przede wszystkim: „dipping” przed- i poudojowy (najczęściej z użyciem preparatów jodoforowych), mycie i dezynfekcję urządzeń udojowych pomiędzy dojami oraz mycie wymienia odpowiednimi preparatami zawierającymi zwykle kwas nadoctowy i jego osuszanie za pomocą odpowiednich, przeznaczonych do tego celu, jałowych ściereczek (21).
Terapia mastitis mycoplasmatica powinna być kompleksowa, poprzedzona łączną oceną kliniczną i uzupełniającym badaniem laboratoryjnym próbek mleka od krów chorych i podejrzanych, będących w szczycie laktacji lub w okresie okołoporodowym. Należy pamiętać jednak, że rutynowa terapia za pomocą antybiotykowych preparatów dowymieniowych jest zwykle nieskuteczna. Nawet mimo stosowania antybiotyków o szerokim spektrum działania oraz regularnego prowadzenia niezbędnych zabiegów zoo-higienicznych, ograniczających rozprzestrzenianie się mykoplazm w środowisku, infekcje M. bovis mogą utrzymywać się nadal. Dzieje się tak, ponieważ rutynowo prowadzona terapia antybiotykowa niszczy najczęściej tylko bakterie właściwe, występujące jako drobnoustroje towarzyszące, które są bardziej wrażliwe na antybiotyki, a mykoplazmy nadal się namnażają.
[...]którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii





