Mycoplasma suis w produkcji trzody chlewnej wraz z opisem przypadku
Kontrola zakażeń
Jak w innych chorobach zakaźnych, najważniejszym czynnikiem w zapobieganiu PE jest stosowanie w odniesieniu do fermy i stada trzody chlewnej wskazań bioasekuracji, zmierzających do utrzymania zwierząt wolnych od choroby oraz do hamowania rozprzestrzeniania się infekcji. Istotnym punktem programu profilaktycznego, obok dezynfekcji i izolacji obiektu od otoczenia, poprzez sprawdzanie wejścia osób postronnych, materiałów, pojazdów oraz kontrolowany remont stada z innych ferm, niezbędne jest prowadzenie stałego zwalczania ektopasożytów, które jak wcześniej podano, uczestniczą w szerzeniu się infekcji wywołanej przez M. suis. Eliminowane powinny być również zabiegi, w których zanieczyszczonymi krwią, niezmienianymi igłami lub narzędziami chirurgicznymi (np. kastracja, obcinanie ogonów) może być przeniesiony zarazek z osobnika zakażonego na zwierzę wolne od infekcji (23). Pomocne w działaniach prewencyjnych jest też unikanie czynników stresogennych, gdyż sprzyjają one nasilaniu rozmnażania się M. suis w organizmie zwierzęcia i klinicznej manifestacji infekcji. Oprócz tego sytuacje stresowe pobudzają ujawnianie właściwości chorobotwórczych drobnoustrojów oportunistycznych, wikłających PE.
Szczepionki przeciw PE nie istnieją. W leczeniu stosowana jest podawana parenteralnie oksytetracyklina w dawce 20-30 mg/kg m.c. (24). Pozajelitowa aplikacja leku wskazana jest ze względu na nieprzyjmowanie go per os, ze względu na utratę łaknienia. W przypadku silnie działających czynników stresowych, np. przemieszczeń zwierząt do innych pomieszczeń, również zaleca się parenteralne stosowanie oksytetracykliny. Przy łagodnym przebiegu PE leki przeciwbakteryjne mogą być podawane wraz z paszą lub wodą. Mimo podawania leków M. suis nie może być wyeliminowana z zakażonego organizmu.
[...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
