Konsekwencje zdrowotne niewłaściwego stosowania preparatów mlekozastępczych u cieląt
Węglowodany
Nowo narodzone cielęta najlepiej trawią naturalny cukier mleczny – laktozę (1). Jest to również cukier najczęściej stosowany w paszach płynnych. W porównaniu do mleka pełnego większość preparatów mlekozastępczych zawiera jednak więcej laktozy. Jej wysokie stężenie może wpływać na funkcjonowanie bariery jelitowej u cieląt (25). Również glukoza i częściowo fruktoza są łatwo wchłaniane z przewodu pokarmowego (16). Stosowanie glukozy w preparatach mlekozastępczych może częściowo wypełnić zapotrzebowanie komórek jelita na energię (26). Z tego powodu zasadne jest podawanie dodatku złożonego z wyżej wymienionych cukrów do preparatów zastępujących mleko. Około końca pierwszego miesiąca życia dochodzi do zmiany aktywności enzymatycznej, w konsekwencji cielęta mogą reagować biegunką na większe dawki laktozy oraz glukozy, które wcześniej były przez nie trawione bezproblemowo (16).
Skrobia, dekstran, sacharoza i maltoza są rozkładane w nieznacznym stopniu w początkowym okresie życia cielęcia. Wynika to z braku produkcji i aktywności enzymów odpowiedzialnych za trawienie tych cukrów. Zmiany aktywności enzymatycznej sacharazy powodują, że z czasem można podawać w preparatach mlekozastępczych sacharozę. Zbyt duże jej stężenie może jednak spowodować szybszy pasaż treści przez układ pokarmowy. Ryzyko wystąpienia biegunki wzrasta, gdy razem z dużym stężeniem glukozy w preparacie znajduje się obniżona ilość tłuszczu. Aktywność amylazy i maltazy pojawia się dopiero po drugim miesiącu życia. Wtedy też można wykorzystać maltozę w żywieniu cieląt. Natomiast skrobia u cieląt w wieku powyżej miesiąca powinna stanowić nie więcej niż 10% wszystkich cukrów w preparacie, z czasem jej stężenie może wzrastać nawet [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
