Jak osiągać efektywność terapii lekami podawanymi w wodzie do picia? Część I – wstęp do serii artykułów dotyczących optymalizacji terapii lekami podawanymi w wodzie do picia

Brak laktozy

Woda zawsze zawiera bakterie, przeważnie w niewielkich ilościach. Jednak ich ilość może gwałtownie wzrosnąć po dodaniu do wody preparatu zawierającego w swoim składzie cukier (np. laktozę). W rezultacie może dojść do powstania biofilmu (ryc. 1), nalotu podobnego do płytki nazębnej. Biofilm może powodować zatykanie się smoczków. W skład biofilmu mogą wchodzić różne patogeny będące zagrożeniem dla zdrowia zwierząt, a mikroorganizmy tworzące biofilm mają zdolność do produkowania enzymów powodujących rozpad niektórych antybiotyków, co może doprowadzić do obniżenia skuteczności leczenia.

Rozpuszczalność

Część substancji przeciwbakteryjnych (amoksycylina, trimetoprim) charakteryzuje się słabą rozpuszczalnością w wodzie. Dodanie buforów wytwarzających odpowiednie pH (zakwaszacze, alkalizatory) może zwiększyć rozpuszczalność takich substancji.

Stabilność

Po rozpuszczeniu się produktu, substancja czynna musi pozostać aktywna przez odpowiedni czas. Jak już wcześniej wspomniano, stabilność substancji zależy od pH roztworu. Bardzo ważne jest, aby roztwór miał wystarczające zdolności buforujące, ponieważ pH roztworu może z czasem ulec zmianie z powodu kontaktu z tlenem zawartym w powietrzu. Przykładowo, w roztworze doksycykliny o zbyt niskiej pojemności buforowej dojdzie do wzrostu pH w przeciągu 24 godzin, co spowoduje wytrącenie się osadu w roztworze (ryc. 2).

Optymalna równowaga

[...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas