IBR/IPV – dlaczego warto podejść kompleksowo do profilaktyki i zwalczania? Przypadek własny
Szczepionki inaktywowane
Z drugiej strony szczepionki inaktywowane pozwalają na uzyskanie odporności bardziej trwałej i stabilnej niż szczepionki żywe. Ich niewątpliwą zaletą jest również bardzo niskie ryzyko konwersji wirusa do formy zjadliwej. Jak na razie nigdy takiego zjawiska nie odnotowano w stosunku do szczepionek żywych zarejestrowanych w Polsce, niemniej jednak ryzyko zawsze istnieje. Tak naprawdę wybór preparatu zależy przede wszystkim od skali problemu i specyfiki danego gospodarstwa. Jeżeli odsetek zwierząt dodatnich jest duży, występują przypadki kliniczne, a stado jest naiwne, zasadne jest rozpoczęcie wdrożenia profilaktyki od szczepionki żywej podanej w zależności od wieku zwierząt donosowo lub domięśniowo.
Ma to na celu jak najszybsze ograniczenie siewstwa i zmniejszenie ilości wirusa w środowisku, a co za tym idzie – wygaszenie ogniska choroby. Jeżeli problem jest przewlekły, dotyczy niskiego odsetka populacji, a hodowca zgodził się na podjęcie walki z chorobą, można zacząć od budowania odporności na szczepionkach inaktywowanych. Czynnikiem limitującym użycie szczepionek inaktywowanych jest obecność przeciwciał matczynych, które utrzymują się u cieląt przez kilka pierwszych miesięcy po urodzeniu (nawet do 6-9 miesięcy). Każdy producent biopreparatu bardzo wyraźnie określa warunki jego zastosowania oraz zasady postępowania, których należy się trzymać, aby osiągnąć pożądany efekt końcowy.
Leczenie – wskazówki praktyczne
Stosuje się głównie leczenie objawowe, niesterydowe leki przeciwzapalne oraz w przebiegu ostrym – antybiotyki ogólne. Nie są zalecane glikokortykoidy, wyjątkiem jest leczene ratujące życie, w przypadku silnej [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
