Diagnostyka laboratoryjna chorób świń. Cz. I. Zasady wyboru materiału oraz metod badawczych, pobieranie i przesyłanie próbek do badań
Materiał pobierany pośmiertnie
Drugą kategorię próbek stanowi materiał pobierany do badań pośmiertnie. Lekarze weterynarii, którzy zapewniają opiekę zdrowotną stadom świń, mają bardzo często sposobność wykonywać sekcje zwłok i ocenę zmian anatomopatologicznych. Jest to etap bezpośrednio poprzedzający pobieranie próbek do badań laboratoryjnych, dlatego też należyte przeprowadzenie nekropsji warunkuje uzyskanie wiarygodnych wyników badań laboratoryjnych. Do wykonania badania sekcyjnego powinno wybierać się świeżo padłe, nieleczone sztuki lub zwierzęta poddane eutanazji, u których stwierdzono najbardziej charakterystyczne objawy kliniczne i, jeśli to możliwe, padnięcie albo eutanazja miały miejsce w ostrej fazie choroby (24-48 godzin).
Wachlarz pobieranych pośmiertnie próbek jest bardzo szeroki, zaliczamy do nich przede wszystkim:
- narządy wewnętrze,
- tkanki bądź ich wycinki,
- wymazy i płyny z jam ciała, płyn mózgowo-rdzeniowy,
- zawartość żołądka
- oraz większość próbek, które pobieramy przyżyciowo.
W przypadku narządów możemy do badań laboratoryjnych wysyłać próbki świeże lub utrwalone. Te drugie są wykorzystywane przed wszystkim do badań histopatologicznych i muszą być utrwalone w 10-proc. buforowanym roztworze formaliny. Należy pamiętać, aby stosunek objętości pobranych tkanek do objętości roztworu formaliny był nie mniejszy niż 1:10. Wycinki narządów od tego samego zwierzęcia mogą być gromadzone w jednym pojemniku, przy czym nie powinno się do jednego pojemnika wkładać narządów od różnych zwierząt. Wycinek narządu lub tkanki nie może być grubszy niż 0,5 cm, co jest warunkiem dobrej penetracji formaliny do utrwalanych tkanek. Wyjątkiem w tym przypadku jest traktowanie [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
