Cynk w żywieniu trzody chlewnej i jego terapeutyczne dawki

Dbałość o ekonomikę, środowisko i etykę

W przypadku suplementowania chelatów ze względu na ich wyższą biodostępność można ograniczyć ilość stosowanych związków mineralnych, co zmniejsza wydalanie cynku wraz z kałem do środowiska. Dodatkowym plusem chelatów jest to, że są one szybciej wchłaniane, gdyż nie muszą przechodzić w formę jonową i łączyć się z aminokwasem, jak to ma miejsce w przypadku związków nieorganicznych. Innym sposobem ograniczenia ilości cynku wydalanego do środowiska jest zastosowanie otoczkowanych form tlenku cynku, co umożliwia ochronę tego związku przed działaniem soków żołądkowych powodujących jego dysocjację prawie 79% tlenku. Otoczkowane formy tlenku cynku na tyle skutecznie chronią pierwiastek, że dysocjacji ulega jedynie ok. 1%. W doświadczeniach na odsadzonych prosiętach udowodniono, że suplementacja formy otoczkowanej w ilości 560 mg/kg paszy pozwoliła na uzyskanie zbliżonych wyników produkcyjnych, jak w grupie prosiąt otrzymującej standardową postać tlenku cynku w ilości 2250 mg/kg paszy. Dzięki użyciu formy otoczkowanej ilość cynku wydalanego z odchodami została ograniczona o 56% (14).

Problem z cynkiem

Biorąc pod uwagę walory stosowania cynku, można się pokusić o zdefiniowanie go jako stymulatora wzrostu, co doprowadziło do ograniczenia jego stosowania w żywieniu zwierząt. Jest to związane z faktem, że cynk ma duże powinowactwo do przysadki mózgowej, a ta jest odpowiedzialna za regulację hormonu wzrostu czy gonadotropin. W związku z tym można tłumaczyć, że zwiększona dawka cynku stymuluje przysadkę do większej produkcji somatotropiny, co powoduje lepsze przyrosty zwierząt.

[...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas