Leczenie choroby wrzodowej żołądka
Choroba wrzodowa żołądka rozpoznawana jest od wieków zarówno u koni dzikich, jak i udomowionych (1).
W początkowych badaniach uważano, że dotyczy ona przede wszystkim części bezgruczołowej żołądka. Jednak wprowadzenie do powszechnego użycia giętkich endoskopów o długości ≥ 3 m zdecydowanie poprawiło możliwości diagnostyczne w zakresie rozpoznawania zmian w części gruczołowej (3). Obecnie uważa się, że częstość występowania owrzodzeń w części bezgruczołowej sięga nawet 100%, natomiast w części gruczołowej − około 72% koni (1, 6, 8).
Termin EGUS (ang. equine gastric ulcer syndrome) został wprowadzony do nomenklatury weterynaryjnej w 1999 roku (1, 6, 9) i obejmował zmiany zarówno w części bezgruczołowej, jak i gruczołowej żołądka, a także w dystalnej części przełyku oraz proksymalnym odcinku dwunastnicy (1, 8, 9). Obecnie, zgodnie z najnowszymi wytycznymi, w obrębie choroby wrzodowej żołądka można wyróżnić dwie odrębne jednostki chorobowe – chorobę wrzodową części bezgruczołowej żołądka (ESGD, ang. equine squamos gastric disease) w postaci pierwotnej, występującej przy braku innych problemów w dalszych odcinkach przewodu pokarmowego, oraz wtórnej − wynikającej z zaburzeń opróżniania żołądka, a także chorobę wrzodową części gruczołowej żołądka (EGGD, ang. equine glandular gastric disease), o której wciąż wiadomo stosunkowo niewiele (1, 6, 8). Lepsze poznanie patogenezy zmian w poszczególnych odcinkach przewodu pokarmowego przekłada się na skuteczniejsze leczenie i zapobieganie (9).
Choroba wrzodowa części bezgruczołowej żołądka wynika przede wszystkim z ekspozycji błony śluzowej na działanie kwasu solnego, a także lotnych kwasów tłuszczowych oraz kwasu mlekowego, [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
