Bezpiecznie do celu, czyli o przemieszczaniu koni ze złamaniami kończyn 

Złamania w strefie II kończyny miedniczej

Złamania w odcinku od środkowej do bliższej części śródstopia

Podobnie jak w przypadku kończyny piersiowej, biorąc pod uwagę niewielką grubość tkanek miękkich w otoczeniu kości, złamania całkowite tej okolicy są obarczone znacznym ryzykiem przekształcenia w otwarte. Celem ich stabilizacji wykonuje się opatrunek typu Robert-Jones z dwoma przytwierdzonymi do niego szynami (9). Grubość opatrunku redukuje się do 3-6 warstw, aby zapewnić odpowiednie, stabilne przytwierdzenie do niego szyn i tym samym prawidłowe usztywnienie złamania (ryc. 12). 

Ze względu na budowę anatomiczną kończyny miednicznej i trudności w objęciu opatrunkiem stawu stępu ilość wyściółki powinna być mniejsza niż w przypadku złamań tej okolicy kończyny piersiowej (4, 10). Zewnętrzną stabilizację osiąga się, używając szyn z tworzywa PCV lub drewnianych. Jedną z nich umieszcza się po stronie doogonowej kończyny, od poziomu podłoża do guza piętowego. Funkcjonuje on jako przedłużenie powierzchni dłoniowej kości śródstopia i po objęciu go opatrunkiem usztywniającym zapewnia dodatkową stabilizację. Drugą szynę mocuje się po stronie bocznej kończyny, pod kątem 90° do poprzedniej (3, 4, 10).

Wysokość tej drugiej może zostać przedłużona do poziomu stawu kolanowego, zwłaszcza w przypadkach złamań bliższej części śródstopia (9). Szyny przytwierdza się do wyściółki kilkoma pasami nieelastycznej taśmy, utrzymując je na właściwym miejscu. Następnie całość opatrunku należy owinąć szczelnie kilkoma warstwami grubej, wytrzymałej taśmy, bądź kilkoma rolkami taśmy z włókna szklanego (4). W [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas