Bezpiecznie do celu, czyli o przemieszczaniu koni ze złamaniami kończyn
Złamania w strefie III kończyny piersiowej
Złamanie środkowej i bliższej części kości promieniowej
Złamania występujące w tym odcinku są trudne do całkowitego ustabilizowania ze względu na brak możliwości uzyskania immobilizacji stawów powyżej miejsca urazu. Ponadto złamanie środkowej lub dalszej części kości promieniowej skutkuje odwiedzeniem kończyny przez mięśnie prostowniki (3, 9). Grozi to odciągnięciem dalszego fragmentu złamanej kości i przebiciem przez niego skóry od strony przyśrodkowej przedramienia, gdzie grubość tkanek miękkich jest niewielka (ryc. 8). Wobec powyższego przeciwdziałanie ruchom odwodzącym mięśni jest kluczem do stabilizacji złamania (ryc. 9).
Opatrunek Roberta-Jonesa należy założyć, rozpoczynając od poziomu podłoża i kontynuować tak wysoko, jak to możliwe, pokrywając całą dostępną powierzchnię złamanej kończyny. Całkowita grubość opatrunku powinna odpowiadać w przybliżeniu trzykrotności jej zwykłej średnicy i tworzyć jednorodną, równoległą do osi kończyny tubę (8, 9). W przypadku znacznego ograniczenia możliwości poruszania się zwierzęcia, objętość opatrunku Roberta-Jonesa redukuje się do 3-6 warstw (3, 4). Do tak przygotowanej kończyny przytwierdza się taśmą dwie szyny – po jednej na stronie doogonowej oraz bocznej, pod wzajemnym kątem 90°.
Szyna przebiegająca w osi strzałkowej kończyny powinna sięgać od kopyta do guza łokciowego, drugą natomiast należy przedłużyć do wysokości co najmniej guza barkowego (ryc. 10). Poszerzenie jej bliższej części na kształt rakiety tenisowej lub litery U i przymocowanie taśmą na wysokości pachy i klatki piersiowej pozwala utrzymać stabilizację przylegającą do ramienia i [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
POSTĘPOWANIA
w weterynarii
